in

Zus van Humeyra: ‘Zo kan ik hem nog een béétje raken, ik wil hem pijn doen’

Ze ontplofte in de rechtszaal toen de moordenaar van de Rotterdamse tiener Humeyra niet voor moord, maar doodslag werd veroordeeld. Zus Tugba (29) vertelt uitgebreid over haar machteloosheid en hoe het verder moet: ,,Niemand hoeft sorry te zeggen, daar hebben we niks aan. Hij moet moord krijgen.”

Tugba kijkt naar een schoenendoos die voor haar op tafel staat. Ze tikt erop. Dit is niet zomaar een paar Valentino’s, legt ze uit. ,,Over deze schoenen wil ik wat vertellen.”

Bekir E., de man die een jaar geleden haar zusje Humeyra doodschoot op haar school in Rotterdam, verklaarde tijdens de rechtszaak meermaals dat hij deze schoenen voor Humeyra had gekocht. Dat hij haar helemaal niet had gestalkt, dat hij alleen maar die dure schoenen terug wilde.

Hij liegt, zegt Tugba. ,,Humeyra werkte voor haar geld. Ik heb zelf wat bijgelegd. We hebben ze samen gekocht. Konden we ze allebei aan, we hebben dezelfde maat. Wil hij deze schoenen terug? Dan wil ik ze in de fik steken.”

Het is 18 december 2019, exact één jaar nadat Humeyra werd doodgeschoten door de man met wie ze een korte affaire had gehad. De familie is vandaag bij elkaar. Achter de woning voegen Tugba en haar schoonzus de daad bij het woord. Benzine erover, de fik erin. In enkele minuten vreet het vuur de schoenen op. ,,Bekir was altijd met spullen bezig, met geld, met dure merken. Zo kan ik hem nog een béétje raken. Ik wil hem pijn doen.”

Tugba (29) ziet er strijdbaar uit, ze is altijd stoer gekleed. Haar stem is nog hees. Toen de rechter Bekir E. vorige week vrijdag niet voor moord, maar slechts voor doodslag veroordeelde, ontplófte Tugba. Ze ramde op de publieke tribune op de ramen en riep: Móórdenaar! Móórdenaar! Daarna stormde ze naar beneden en rukte de deur van de rechtszaal open. Terwijl bodes en parketwachters haar vasthielden, wees ze krijsend en dreigend de rechtszaal in.

In elkaar slaan
,,Ik zat rustig te luisteren,” vertelt ze. ,,Ik hoorde de rechter zeggen dat hij een gevaar is voor de buitenwereld en dit en dat, dus ik dacht: alles gaat goed. En ineens begon mijn neef te schreeuwen. En toen drong tot mij door: doodslag in plaats van moord. Daarna weet ik niet meer wat ik heb gedaan. Ik weet alleen nog dat ik ging rennen. Ik weet nog dat de moordenaar al weg was toen ik beneden kwam, maar zijn advocaten zaten daar nog. Ik wilde ze in elkaar slaan.”

De veroordeling voor moord had een afsluiting moeten worden van twee jaar drama. Eerst was er dat gevecht tegen de stalker Bekir en het feit dat politie en justitie dat maar niet serieus wilden nemen, ondanks vier aangiftes. Steeds bleef de man die appte dat hij haar ging doodmaken, die foto’s stuurde met wapens in zijn hand én die al een strafblad had, op vrije voeten. Daarna kwam de moord en die slopende zoektocht naar gerechtigheid in de rechtszaal.

Lees ook  Wensbron in Efteling levert ruim 200.000 euro op in de afgelopen jaren

Het lijkt voor Tugba alsof ze weer terug zijn bij af. ,,De rechter keek nu niet eens naar boven, naar ons. Normaal gesproken deed hij dat altijd, dan gaf hij een duimpje, of vroeg of alles goed ging bij ons. Dit keer: niets. Hij keek alleen maar naar de moordenaar. Ik vond hem gemeen. Misschien was ik daarom zo kwaad. En die doodslag… Bekir had foto’s gestuurd, video’s, smsjes: Ik ga jou op een dag doodmaken. Hij boog over haar heen en schoot nog een paar keer door haar achterhoofd. Dat is gewoon moord, klaar.”

‘Hij had haar neergescho­ten, liep naar haar toe, boog over haar heen en schoot door haar hoofd. Dat is moord! Klaar!’

Tugba is twaalf jaar ouder dan ‘nakomertje’ Humeyra. Net als haar broer en drie zussen geboren in Rotterdam. Tugba woont nog bij haar ouders en zag haar kleine zusjes dus thuis opgroeien. ,,Wij waren meer dan zusjes. Ik was voor haar een moeder, een vader, een broer, dat zei zij zelf ook. Ze kon mij altijd bellen, voor school, dingen met vriendinnen, alles. Ik hoorde ook als eerste dat ze werd gestalkt en mishandeld. Mijn moeder heeft een hartritmestoornis. Mijn ouders spreken minder goed Nederlands. Dus ging ik automatisch vaak mee met m’n zusje, naar wat dan ook.”

Tugba loopt al meer dan een jaar lang rond met een afgescheurde kruisband. Een operatie in maart stelde ze uit vanwege alle perikelen rond de dood van Humeyra. Daar ging dit jaar ál haar tijd in zitten. ,,Met Humeyra kon je 24/7 lachen. Het is nu zo rustig thuis, alles is veranderd. Mijn vader gaat af en toe naar buiten, we hebben een tuinhuis. En ik steun mijn moeder. Ik weiger medicatie te nemen. Ik wil niet suf zijn, ik moet scherp zijn, voor de rechtszaken, voor alles.”

Tugba woonde met haar ouders en Humeyra in een appartement in hartje Rotterdam. De kamer van Humeyra bleef tot voor kort onaangetast. Het jonge katje Yigit was haar oogappel. Ze behandelde het anderhalf jaar oude katertje als haar kindje. Het beestje heeft een kettinkje om: ‘Humeyra’s knappe zoon’, staat er in het Turks op. Met de datum 18-12-2018, de dag dat Humeyra overleed. Ook over de kat beweerde Bekir dat Humeyra die van hem had gekregen. ,,Ook niet waar, hij liegt over alles. Maar de kat kan ik natuurlijk niet in brand steken,” zegt Tugba, ,,wij zijn geen moordenaars, híj is een moordenaar.”

Lees ook  Doodgestoken Tom (64) ‘keek zo uit naar de komst van zijn eerste kleinkind’

Zeer recent heeft de familie besloten te verhuizen. ,,We moesten afscheid nemen. We bléven maar in die kamer kijken. De deur ging nooit dicht. M’n moeder was elke dag in die kamer bezig, Humeyra’s kleding weer helemaal opnieuw opvouwen. Alsof ze elk moment kon thuiskomen. Dan keek ze: oh nee, ze komt niet meer. Dan hoorde ze iemand naar boven komen. Toch Humeyra? Nee toch niet. Half negen ‘s avonds begon ze weer opnieuw met de kleren. We moesten een stap nemen.”

,,Ik heb al haar spullen meegenomen. Haar kledingkast gebruik ik nu, ik bewaar haar kleren. En we verwennen Yigit, net als Humeyra deed. Mijn moeder zoekt veel afleiding bij de vereniging, een islamitische vereniging, vrijwilligerswerk. Maar ik zie geen verandering bij m’n moeder. Ze huilt elke dag. Zonder medicatie gaat ‘t niet. Ze appt elke dag met Humeyra. Alledaagse dingen. Wat ze doet. Dat ze bij een zitting zijn geweest. Of bij een neef of broer. ‘Maar jij bent er niet’, schrijft ze dan. ‘Zonder jou is het saai’. En dan later weer: ‘Hoe gaat het met jou?’”

Tugba las dat ook voor in de rechtbank, tijdens de slachtofferverklaring. Ze zat drie meter achter Bekir. ,,Kijk voor je!,” beet ze hem toe, toen Bekir zich wilde omdraaien.
Even praat ze alsof ze tegenover Bekir zit: ,,Hoe dúrf jij? Jij hebt mijn zusje vermoord…”
Dan spreekt ze weer in de derde persoon over hem. ,,Zo relaxed als hij zich omdraaide, alsof hij in de bioscoop zat. Ik wilde niet dat hij mij zou aankijken.”

Kort na de uitspraak van de rechter belde justitie nog via advocaat Nelleke Stolk, hoe het gaat met de familie. Het afgelopen jaar kwamen zowel politie en justitie als minister Grapperhaus hun excuses aanbieden voor de laksheid waarmee de maanden voor de moord met de aangiftes is omgesprongen.

Het doet Tugba allemaal weinig. ,,Wij krijgen Humeyra niet terug. Minister Grapperhaus is hier geweest. Hij zei dat ie het erg vond. We hebben geluisterd. Ik vond er niks van. Niemand hoeft sorry te zeggen. Vórig jaar hadden we de politie nodig, of ministers, of Veilig Thuis, maar nou niet meer, hoor. Nu hebben we er niks meer aan. Er komt nu een hoger beroep. Hij móet moord krijgen. Dat is het enige wat we nog willen.”

Dode vrouw (24) in woning Didam, vriend (29) aangehouden

Doodgestoken Tom (64) ‘keek zo uit naar de komst van zijn eerste kleinkind’