in

Zorgen om Nederlandse Chadia: ‘Ze ligt in poep’

De rechter oordeelt dat Nederland kinderen van IS-vrouwen terug moet halen, desnoods door ook hun moeders mee te laten komen. Maar wat gebeurt er met kinderloze vrouwen? De familie van de totaal verwarde Chadia B. weet niet wat te doen. ,,Als de Nederlandse vrouwen met hun kinderen vertrekken, wie zorgt er dan voor haar?’’

Op oude foto’s is te zien hoe Chadia was. Een lachend kind met de muizenoren van Minnie Mouse op zwaait naar de camera. Ze doet hetzelfde als ze wordt vastgelegd op een versierde stoel. Dan die beelden van nu. Daar is Chadia, een dertiger inmiddels, met zulke korte haren dat ze wel kaalgeschoren moet zijn geweest. In een tent in een detentiekamp in Noord-Syrië ligt ze op een vies matras. Weer een nieuwe foto. Haar voet is verdwenen. Om de stomp aan haar been zit een verband.

Chadia is er lichamelijk vreselijk aan toe, heeft haar familie via andere Nederlandse vrouwen vernomen. Geestelijk gaat het niet beter, vertelt één van haar familieleden. ,,Ze ligt in poep, als ze rondloopt worden er stenen naar haar gegooid,” zegt Omar, die niet met zijn achternaam in de krant wil. Chadia wordt gezien als een heks, iemand die bezeten is. Eigenlijk heeft ze al vele jaren ernstige psychische problemen. Die dreven haar in 2013 naar Syrië. Maar: Chadia keerde na een paar maanden ook terug.

Ingrijpen
Haar familie greep in. In de rechtbank, waar de rechter gisteren uitspraak deed in een kort geding van 23 Nederlandse IS-vrouwen die terug willen naar Nederland, draagt een familielid haar paspoort in zijn zak. Hij en zijn familie deden er alles aan om te voorkomen dat Chadia opnieuw zou vertrekken, vertelt Omar. ,,We benaderden alle instanties.” Veiligheidsdiensten. De gemeente. De politie. ,,Nu zou ik dat niet meer doen. Ik zou zelf proberen iets te regelen.” Net zoals veel lotgenoten met wie hij contact heeft, benadrukt Omar.

Lees ook  Gynaecologen waarschuwen: dit is de reden waarom je je schaamhaar niet moet scheren

Want al die instanties hebben de familie laten zakken, zegt hij. Hoe veel en langdurige psychische problemen Chadia ook had, ze kon niet één, maar twee keer naar Syrië vertrekken. De familie had ervoor gewaarschuwd, hield iedereen op de hoogte van Chadia’s situatie, haar ziekte ook. Toch kon Chadia een id-kaart te pakken krijgen, waardoor ze het paspoort dat haar familie nu bij zich heeft niet meer nodig had om te kunnen vertrekken. Sindsdien is er die lege plek, bij verjaardagen, bruiloften en bij geboortes van kinderen. Continu is er dat gevoel van rouw, om de afwezigheid van Chadia. En zijn er de zorgen.

Geen kinderen
Die zijn enkel groter sinds de uitspraak van de rechter. Hij oordeelt dat de staat zich in moet spannen om Nederlandse kinderen van IS-vrouwen terug naar Nederland te halen. Aan dat vonnis zitten nog een hoop haken en ogen – zo hoeft Nederland zich daarbij niet in een onveilige situatie te begeven en is de situatie in Noord-Syrië er sinds de Turkse inval niet beter op geworden. Wel duidelijk is dat de moeders van de kinderen mee mogen komen naar Nederland, als de terugkeer van de kinderen anders onmogelijk wordt.

Maar Chadia heeft geen kinderen.

Zij kwijnt in haar eentje weg in een detentiekamp. Als iemand veel kans loopt daar te sterven, is het Chadia. Het dreigt het trieste sluitstuk te worden in een leven dat al vroeg getekend werd door haar verwardheid en lage IQ. Chadia belandde nog voor ze volwassen was in een jeugdinrichting, omdat ze het slechte pad opging. Daarna werden haar psychische problemen steeds maar groter. Haar bekering naar de radicale Islam bracht daar geen verbetering in. Inmiddels lijdt Chadia aan psychoses. ,,Medicijnen heeft ze al een hele tijd niet meer,’’ zegt Omar.

Lees ook  Vrouw (62) vecht voor haar leven op intensieve zorgen – na populair gerecht te eten

Afvragen
Zo vragen Omar en de rest van Chadia’s familie zich af hoe het verder moet. Is de Nederlandse staat al niet happig om kinderen terug te halen, bij Chadia is er ook geen rechter die het voor haar opneemt. Stel dat de Nederlandse vrouwen straks met hun kinderen kunnen vertrekken. Wie zorgt er dan voor haar? Dan is er niemand meer over, die zich over haar zal ontfermen, zo wordt gevreesd. ,,Er is gewoon gefaald,’’ zegt Omar diep teleurgesteld.

,,Geruststellend is dat wij alles hebben gedaan wat in onze macht lag om Chadia te stoppen.” De familie heeft alles zwart op wit. ,,De aangiftes, haar medisch dossier, de dossiers van de Nederlandse ambassade in Ankara, waar wij om hulp vroegen. We verwachtten echt dat er hulp zou komen en bescherming. Nu is het de zoveelste keer dat de overheid ons en Chadia in de steek laat.”

Hoewel de familieleden zich machteloos voelen, blijven ze hoop hebben. ,,Dat de overheid in de toekomst signalen over radicalisering wel serieus neemt, want de familie ziet dat als eerste.” Daarnaast weigeren ze Chadia op te geven. Zo hoopt Omar ook dat de overheid het falen ten opzichte van Chadia zal compenseren, door haar toch nog uit haar penibele situatie te redden. ,,Zodat Chadia terugkomt en de zorg krijgt die ze nodig heeft.”

Meisje (10) zwanger na ver krachting broer

Coalitie akkoord over pakket maatregelen tegen stikstof: Maximumsnelheid overdag naar beneden