in

Ouders doden hun 7-jarige zoon – dan vindt de dokter een briefje in de hand van de jongen dat mijn hart breekt

Dit is een verhaal over een kleine jongen met een groot hart. En het is een verhaal dat iedereen zou moeten lezen.

Het verhaal gaat over Ivan, maar uiteindelijk gaat het niet alleen over hem. Het gaat om miljoenen andere kinderen zoals Ivan, die vandaag de dag dezelfde nachtmerrie leven.

Hoewel dit verhaal over Ivan fictief is, raakte de boodschap me direct in het hart. We moeten dit probleem niet negeren. We mogen Ivan niet vergeten.

Mijn naam is Ivan en ik ben 7 jaar oud. Ik hou van mijn moeder en vader, maar ik ben ook erg bang voor hen. Ze slaan me vaak en ik begrijp niet waarom.

Vanochtend werd ik wakker en ging naar school. Ik ben een goede student en mijn leraar houdt van mij.

Ik hou ook van al mijn klasgenoten, maar ik heb geen vrienden. Daarom blijf ik meestal tijdens pauzes binnen. Niemand wil met me spelen. Ik probeerde vrienden te maken met de andere kinderen, maar ze zeiden dat ik walgelijk was.

Ze lachen me uit omdat ik elke dag dezelfde versleten spijkerbroek, t-shirt en gescheurde schoenen draag.

Een dag na school ging ik gang op en stal een jas die daar lang hing, niemand leek het te missen. Toen ging ik alleen door de sneeuwstorm naar huis. Ik rilde van de kou en het was moeilijk om tegen de harde wind in te lopen. Plots duwde iemand me naar voren, ik viel in de sneeuw en iemand drukte mijn gezicht erin. Toen zeiden ze:

“Niemand mag je. Idioot!”

Ze schopten me in mijn rug en in mijn buik, toen renden ze weg en lieten me achter in de koude sneeuw.

Ik huilde. Niet omdat ik het koud of gewond had, maar ik huilde omdat ik geen enkele vriend had, ook al vond ik iedereen leuk.

Zodra ik thuiskwam, rende mijn moeder naar me toe en greep me bij het haar.

“Waar ben je geweest? Waarom ben je zo nat en vies? Verdraaid kind, geen avondeten voor je, ga naar je kamer en blijf daar. ‘

Ik deed wat mijn moeder me vertelde, ik ging naar mijn kamer en kwam pas de volgende dag uit, hoewel ik erg hongerig en ijskoud was.

Mijn cijfers werden slechter en slechter, en elke keer dat mijn vader op de hoogte was, sloeg hij me hard. Toen hij me eenmaal zo hard sloeg dat ik mijn wijsvinger niet kon bewegen, kreeg ik nooit de beweging in mijn wijsvinger terug en alle kinderen lachten erom.

De tijd ging voorbij en op een dag kreeg ik veel pijn in mijn borst.

Lees ook  Chantal bont en blauw geslagen: 'Ze slaan ook gewoon een vrouw'

Pa en ma gaven er niet om dat ik gewond was. ‘S Avonds lag ik in mijn bed en wilde ik maar één ding. Ik wou dat ik geen pijn meer zou doen, omdat ik mama en papa niet wilde irriteren. Ik hou zoveel van ze, echt waar.

De volgende dag op school kregen we de opdracht om onze grootste droom te schilderen. De andere kinderen schilderden auto’s, raketten en leuke poppen. Ik niet.

Niet omdat ik die dingen niet leuk vind, maar omdat ik vooral een liefhebbende vader en moeder wilde. Dus ik heb een gezin geschilderd. Eén moeder, één vader en hun zoon. Ze speelden spelletjes en iedereen was gelukkig. Terwijl ik schilderde, huilde ik stil. Ik zou graag een vader en moeder hebben die van me hield.

Toen ik aan de beurt was om mijn schilderij voor de klas te laten zien, lachte iedereen me uit.

Ik stond voor de klas en legde uit:

“Mijn grootste droom is een gezin”.

De lach werd luider. Ik begon te huilen en zei:

“Lach me alsjeblieft niet uit, dit is mijn grootste droom! Je kunt me slaan, je kunt me haten, maar ik smeek je, lach me alsjeblieft niet uit.

Ik wil graag ouders zoals jij, die knuffelen en lachen met mij, die me na school ophalen en blij zijn mij te zien. Ik weet dat ik lelijk en zwak ben, ik weet dat ik een kromme vinger heb, maar lach me alsjeblieft niet uit. ‘

De leraar probeerde mijn tranen weg te vegen, ik denk dat sommige kinderen me begrepen, maar velen bleven lachen.

Toen ik op een dag een test kreeg, zag ik meteen dat ik een slecht resultaat had. Ik wist dat mijn moeder erg overstuur zou zijn.

Ik was bang om naar huis te gaan, maar ik wist niet waar ik anders heen zou gaan. Ik liep langzaam naar huis, maar ik wilde niet aankomen. Mijn moeder werd woedend.

Ze greep me en gooide me op de vloer, ik sloeg hard op mijn stoel.

Toen sloeg ze me twee keer in mijn hoofd. Ik lag daar maar, ik kon niet opstaan. Het deed echt pijn. Maar mama heeft me net op de vloer achtergelaten.

Toen ze terugkwam, zei ze dat ik de rotzooi moest opruimen, want anders, toen mijn vader thuiskwam, zou hij me echt slaan.

Ik smeekte mam om niets tegen hem te zeggen, maar toen ik opkeek, zag ik dat hij al in de deuropening was.

Toen ma hem over de test vertelde, trok hij me van de vloer, schudde hij me en sloeg in mijn gezicht.

Lees ook  Kat wandelt dagen nadat familie een begrafenis voor hem hield weer doodleuk binnen.

Dan herinner ik me niets meer. Ik werd wakker in het ziekenhuis. Ik keek naar mijn hand, ik kon geen van mijn vijf vingers aanraken. Ik keek uit het raam en huilde.

Buiten zag ik ouders spelen met hun kinderen, ballen gooien en knuffelen.

Weet je waarom ik huilde?

Ik weet niet hoe een knuffel van mijn moeder aanvoelt. Mijn ouders hebben me gewoon geslagen, maar ik hou toch van ze. Ik heb altijd mijn best gedaan, ik ben goed geweest op school, maar ze houden nog steeds niet van mij.

Op een dag heb ik wat van mijn thee gemorst en toen sloegen ze me opnieuw.

Plots kreeg ik weer pijn in mijn borst. Ik heb het mijn moeder verteld, maar dat kon haar niet schelen. Na een tijdje moest ik weer naar het ziekenhuis, niemand kwam naar me toe en zag me.

De dokter zei dat mama en papa waarschijnlijk de volgende dag zouden komen, maar dat deden ze niet. Ik wachtte en wachtte, maar niemand kwam. Ik hou toch van mijn ouders.

Twee dagen later stierf Ivan aan zijn verwondingen. In zijn hand vonden de artsen een brief die hij niet duidelijk had geschreven.

“Lieve mama en papa, ik ben doodsbang omdat ik lelijk, walgelijk en stom ben. Het spijt me, omdat je niet van me kunt houden.

Ik heb je nooit willen ergeren. Ik wilde alleen maar een knuffel en een zoen krijgen van mijn moeder en horen dat je ooit van me hield. Pa Ik wou alleen dat je met me speelde, mijn hand vasthield bij een wandeling of voor mij zingt.

Ik weet dat ik een schande voor je ben. Sorry. “

Toen hield het kleine hart van Ivan op.

Dit verhaal is oorspronkelijk in het Russisch geschreven. Ik weet niet zeker of het waar is geweest, maar ik denk dat dat er weinig toe doet. Het is hoe dan ook ongelooflijk belangrijk!

Alle kinderen hebben recht op liefde. Nog steeds gebeurt kindermishandeling elke seconde, elke minuut, elk uur en elke dag. In alle landen, alle steden en alle scholen.

Het huis van een kind moet vrij zijn van geweld en een veilige plek. Kinderen hebben liefde, tederheid en nabijheid nodig, en een knuffel kan soms veel meer waard zijn dan je je ooit zou kunnen voorstellen.

Deel dit verhaal met al je vrienden op Facebook om iedereen eraan te herinneren dat geen enkel kind zich ooit gekwetst of onbemind zou moeten voelen.

Fans weten het zeker: de geest van André Hazes is te zien op deze foto

Moeder merkt dat baby na 30 weken stopt met bewegen, dan gebeurt het ondenkbare