in

Nadat haar dochter zelfmoord pleegde, verloor Rian de glinstering in haar ogen: ‘We zagen haar lijden’

Als jij springt, spring ik ook.’ Dat was de belofte die Rian de Heus aan haar oudste dochter deed. Nadat haar dochter zelfmoord pleegde, werd Rian nooit meer dezelfde. Dit jaar loste ze haar belofte in: ze sprong, en gaf daarmee haar leven.

Ze was zó mooi, van binnen en van buiten. Michelle Dolislager (31) denkt vol liefdevolle herinneringen terug aan haar moeder Rian de Heus. Want wat was ze lief en goudeerlijk. Wat kon ze lachen en hard de woorden ‘leef alsof het je laatste dag is’ van André Hazes meezingen. De manier waarop zij van het leven kon genieten was een lust voor het oog. Maar wie goed oplette, zag dat de glinstering uit Rians ogen was verdwenen nadat haar oudste dochter zelfmoord had gepleegd. ,,Ineens had het leven van mijn moeder een zwarte rand gekregen.’’

In haar tuin in Nieuwendijk vertelt Michelle over haar moeder. Ze heeft al zoveel verdriet op haar bordje gehad, dat de woorden bewonderenswaardig kalm uit haar mond komen. Even wijst ze naar achteren. ,,Daar woonde mijn moeder, een straat verderop. Zo close waren we dus, letterlijk en figuurlijk.’’

Tot negen jaar geleden was mijn moeder de gelukkig­ste moeder op aarde
Rian de Heus

Als Michelle terugdenkt aan haar moeder Rian, probeert ze vooral de periode te herinneren waarin haar zus er ook nog was. ,,Tot negen jaar geleden was mijn moeder de gelukkigste moeder op aarde. In haar leven had ze maar één grote wens: moeder worden. En dat was gelukt, want ze kreeg drie kinderen. Haar hele leven heeft ze er alles aan gedaan om ons blij te houden.’’

Gevoel van falen
Dat Rians oudste dochter Chantal depressief raakte, voelde zij misschien daarom des te meer als moederlijk falen, denkt Michelle. ,,Mijn moeder wilde niets liever dan ons gelukkig zien. Maar mijn zus Chantal kon het gewoon niet meer. In een poging om Chantal zich minder alleen te laten voelen, deed mijn moeder haar een belofte: ‘Als jij springt, spring ik ook’. Misschien had ze gehoopt dat Chantal daarom zou blijven, maar ze sprong toch.’’

Lees ook  Doutzen plaatst poedelnaakte foto op social media en fans zijn verbaasd

Het artikel gaat verder onder de foto.

Na Chantals dood was Rian gebroken. ,,Ze is altijd een vrouw van ultieme gezelligheid geweest. Tot mijn zus er niet meer was. De vrolijkheid maakte bij haar plaats voor altijd en eeuwig verdriet. Voor mij en mijn broer was dat ook een hel: we hadden net onze zus verloren en zagen onze moeder zó verschrikkelijk lijden.’’

Toen ze me vertelde dat ze mijn zus iets had beloofd, wist ik diep van binnen eigenlijk al dat ze die belofte ooit zou inlossen

Michelle Dolislager
Jarenlang probeerde Rian door te leven. Ze schreef drie boeken met onder meer dagboekverhalen over alles waar ze tegenaan liep nadat ze haar oudste dochter was kwijtgeraakt. ,,Ze heeft ervoor gevochten om haar oude, vrolijke leven terug te vinden. Maar ik merkte meer en meer dat ze dat leven kwijt was. Toen mijn dochtertje een paar jaar terug werd geboren, kreeg ze een kleine opleving door het oma-zijn. Toch bleek het niet genoeg.’’

Zo lang Michelle zich kan herinneren, hield Rian zich aan haar beloftes. Zonder uitzondering. ,,Daar hechtte ze enorm veel waarde aan. Toen ze me vertelde dat ze mijn zus iets had beloofd, wist ik diep van binnen eigenlijk al dat ze die belofte ooit zou inlossen.’’

Nachtmerrie
Dan vertelt Michelle over 12 april van dit jaar. Het was Pasen en ze was net van plan de paaseitjes te verstoppen. ,,Tot plots mijn broer me al schreeuwend opbelde. Hij had de afscheidsbrief van onze moeder gevonden, waarin ze luid en duidelijk aangaf van de Gorinchemse brug te gaan springen. Als dochter weet je dan even niet wat je moet doen. De vloer zakt onder je voeten vandaan. Je ergste nachtmerrie wordt dan langzaam werkelijkheid. Ik dacht: het gebeurt ons toch niet nog een keer dat we iemand op deze manier moeten verliezen?’’

Lees ook  Borstimplantaten van Marijke Helwegen “ontploffen.”

Dagen gingen voorbij zonder dat Michelle wist waar haar moeder was. ,,In die dagen reden we iedere dag naar het water. Niet per se om te zoeken, maar om er op een of andere manier toch voor haar te zijn. Dat we in ieder geval niet nutteloos thuis zaten te wachten.’’ Een week later werd Rians lichaam gevonden in Alblasserdam. ,,Toen ik dat hoorde, kon ik eigenlijk niets uitbrengen. Het was niet alsof we nog veel hoop hadden dat ze nog leefde, maar het verdriet dat daarbij komt kijken is immens.’’

Geen boosheid, wel verdriet
Nu, maanden later, denkt Michelle vooral terug aan de moeder die Rian altijd is geweest. De moeder die nog met een grote lach iedere woensdag pannenkoeken voor haar kinderen bakte. En die haar grootste geluk vond in het moederschap. ,,Het klinkt misschien krom, maar ik ben toch trots op haar. Natuurlijk laat ze twee kinderen achter, alleen kan ik daar niet boos om worden. Wel geeft het verdriet. Zeker omdat ik weet hoe ze – ondanks onze aanwezigheid – zich zó alleen heeft gevoeld zonder mijn zus. Nu heeft ze de rust die ze hier nooit meer kon krijgen. Als ik haar foto zie, denk ik daarom alleen maar: wat ben ik blij dat ik nog 31 jaar van jou heb mogen genieten, mam.’’

Jongen springt in ijskoude sloot om paard van verdrinkingsdood te redden

Kezban (21) vecht voor haar leven na schot door hoofd: ‘We praten tegen haar en houden haar hand vast’