in

Na doodgeboorte verkoopt diepbedroefde moeder het wiegje. Maar dan krijgt ze een verrassing die haar doet snotteren.

Het moeilijkste wat een ouder kan meemaken, is de dood van hun kind. Al hun hoop en dromen voor hun dochter of zoon verdwijnen in een oogwenk. Ouders die hun kinderen verloren zijn dankbaar voor de tijd die samen konden doorbrengen en koesteren de herinneringen die ze samen hadden. Een favoriet speelgoedje of pluchen dier, de prinsessenjurk die ze dagelijks droeg, een babydekentje met hun geur, dat alles biedt troost in diep verdriet.

Voor Valerie Watts was het wiegje van haar doodgeboren zoon Noah het voorwerp waar ze aan vasthield. Noah werd in juli 2016 doodgeboren.

Na een normale en gezonde zwangerschap was Noah verliezen het laatste wat ze verwachtte. Tijdens de laatste week van haar zwangerschap bewoog Noah minder en minder.

Ze wist dat er iets niet klopte. De navelstreng was geperforeerd in de baarmoeder en de tijd drong. Verwoest door het verlies van haar zoon bleef het wiegje van Noah onaangeroerd als herinnering aan haar zoon die nooit een kans op leven had gekregen. In april 2017 besloot Valerie dat het tijd was om afscheid te nemen van haar ongebruikte babyspulletjes.

Lees ook  Supermarktmanager Mieke ontfermt zich over kinderen van winkeldief: ‘Een hart van goud’

Ze besloot om een garageverkoop te organiseren. Hoewel ze klaar was om enkele kleedjes en andere spullen van Noah te verkopen, stond het wiegje langs de kant, en maakte niet officieel deel uit van de verkoop.

Dat was het moment waarop Gerald Kumpula over zijn stiel begon te vertellen. Gerald had een atelier buiten de stad waar hij oude beddenplanken en –bodems omvormde tot banken.

Hij was geïnteresseerd in de wieg en vroeg om het te kopen. Hoewel Valerie aarzelend was, nam ze uiteindelijk afscheid van de wieg, overtuigd dat ze het nooit meer zou zien.

Gerald had Valerie naar de leeftijd van haar zoon gevraagd omdat ze al zijn babykleedjes verkocht. Valerie legde uit dat ze Noah in juli verloren had.

Lees ook  Buschauffeur ziet dat honden het ijskoud hebben tijdens een onweerbui, dus lapt hij de regels aan zijn laars en laat hij de honden in zijn bus

Het was pas onderweg naar huis dat de vrouw van Gerald hem informeerde over het belang van de wieg. Op dat moment wist Gerald dat hij het moest terugbezorgen.

Maar Gerald wilde er iets moois van maken. Hij zou het wiegje omvormen in iets mooi, iets met nieuw leven.

Gerald maakte een mooi bankje van het wiegje en bezorgde het een week later terug aan Valerie. “Ik begon meteen te huilen”, vertelde ze.

Dit gebaar van een complete vreemde was een verbluffende manier om Noah te eren en Valerie troost te bieden. Wanneer ze nu naar het witte bankje kijkt, kan ze aan haar zoon denken en verlangen naar iets nieuws in haar toekomst. De vriendelijkheid van Gerald herstelde het vertrouwen van Valerie in anderen en raakte haar hart.

Elke dag geeft ze haar buurvrouw eten, de reden? Dit is zo ongelooflijk lief!

Politie jaagt op Mezdi na dodemansrit op de snelweg dat hij zelf filmt