in

Moord op Manon Seijkens (8) vol raadsels: waarom droeg ze damesschoenen?

Waarom duurde het een half jaar voordat het lichaam van Manon werd gevonden? Hoe kwamen die damesschoenen aan haar voeten?

En die Aziatische haar op haar lijf? De reconstructie van de nooit opgeloste moord op Manon in 1995 is er eentje vol mysteries en frustraties.

Terwijl zijn hart in zijn keel klopt, probeert Stefan zijn vrouw over het zandpaadje de bosjes uit te leiden. Ze wendt haar gezicht af om maar niks te hoeven zien.

Ook bij de Helmonder slaat de paniek toe, zo heftig dat hij begint te twijfelen aan wat hij zojuist heeft ontdekt.

Hij wil de politie bellen, maar is hij wel zeker van zijn zaak? Eenmaal uit het bos laat Stefan zijn vrouw achter en duikt opnieuw de natuur in. De plek vindt hij niet terug.

Tot tien minuten daarvoor wandelt het stel nog onbekommerd door de natuur. In de bossen vlak naast de kanaalomleiding tussen Helmond en Aarle-Rixtel domineren hoog riet, bramenstruiken en verdord gras.

Als Stefan in zijn ooghoek iets kleurrijks ziet glinsteren, trekt dat meteen zijn aandacht. Rechts van het bospad ligt iets in de grond met blauwe, rode en gouden steentjes.

”Opeens kwam er een been boven de grond uit. Ik schrok me wezenloos”
– Stefan

,,Ik schraapte er een paar keer met mijn voet overheen om te zien wat het was”, vertelt Stefan. ,,Opeens kwam er een been boven de grond uit. Ik schrok me wezenloos.

Dat kleurrijke wat ik had gezien bleek de punt van een schoen. Verscholen onder de struiken zag ik een kleine schedel. Ik liep terug naar mijn vrouw en zei: ‘Volgens mij heb ik Manon gevonden.’”

Heel Helmond-Noord uitgekamd
Manon is Manon Seijkens. Het Helmondse meisje, acht lentes jong, is zes maanden eerder verdwenen.

Met speurhonden, duikers, speciale zoekteams, sonarapparatuur en honderden vrijwilligers is heel Helmond-Noord in de zomer van 1995 uitgekamd.

Het ongeloof in de stad is dan ook groot als blijkt dat het meisje al die tijd op 700 meter wandelen van haar ouderlijke huis heeft gelegen.

Stefan: ,,Maar ik kon haar de tweede keer, en later met de politie opnieuw, pas na heel lang zoeken terugvinden. Terwijl ik precies wist waar ze lag.

Alleen dat stukje schoen stak uit de grond, voor de rest lag ze grotendeels onder het zand en struiken.

Ik las later in de krant dat onze hond op het lichaam was gestuit. Maar dat klopt niet, die is er nooit op aangeslagen.”

Donderdag 10 augustus is een dag zoals die er in de zomer van 1995 al meer zijn geweest: warm en plakkerig.

Het kwik tikt bijna de dertig graden aan op een van de laatste dagen voordat de scholen weer beginnen.

Manon is op straat te vinden in de Helmondse Planetenbuurt, blootsvoets als altijd, gehuld in een geel rokje bedrukt met rode kersen.

Ze speelt recht voor het knusse rijtjeshuis waar ze bij haar gescheiden moeder Gertie Lamphen woont.

Die waarschuwt haar dochter om half vier om in de buurt te blijven, de frietpan gaat straks aan. Rond etenstijd is Manon nergens meer te bekennen.

,,Ik heb om half vijf de frietpan uitgezet”, herinnert Gertie Lamphen zich. Ze doet haar verhaal vanaf de bank in haar woning bij het Leger des Heils.

De Helmondse kon de dood van haar dochter nooit verwerken en heeft het de afgelopen 25 jaar zwaar gehad.

,,Ik drink veel om er niet de hele dag mee bezig te zijn, dat doet te veel pijn”, vertelt ze tussen twee trekken aan haar sjekkie door.

Ondertussen kijkt ze een keer naar de foto van haar dochter die op het tafeltje naast de televisie staat. ,,Maar ik denk nog elke dag aan haar.”

Lees ook  Meer video’s duiken op van vechtersbaas Tommy uit Spijkenisse

Op de dag van haar verdwijning is Lamphen niet meteen ongerust als ze Manon nergens ziet. Waar leeftijdsgenootjes amper hun eigen straat uit durven, doorkruist haar dochter gerust de halve wijk.

Een onverschrokken meisje met een eigen wil. Lamphen: ,,Vanaf half zes ben ik haar gaan zoeken, mensen gaan vragen waar ze was.

Hoe later het werd, hoe ongeruster ik werd. Op een gegeven moment kreeg ik een heel akelig gevoel. Ik wist dat er iets mis was.”

Het is 20.19 uur als Gertie zich in paniek bij de politie meldt om te zeggen dat haar dochter wordt vermist.

Kilometers afgelegd
Jeroen Snellen is er vijfentwintig jaar later van overtuigd dat Manon tegen die tijd al niet meer in leven was. Snellen is bij de politie Oost-Brabant chef coldcase.

Vanachter zijn bureau op de Mathildelaan in Eindhoven werkt hij afwisselend aan een stuk of tien nooit opgeloste moord- en vermissingszaken uit de regio.

Allemaal van na 1988, omdat die nog niet zijn verjaard. Vaak kijkt hij er met nét een andere blik naar dan de rechercheurs die destijds het moordonderzoek onder hun hoede hadden.

17 februari 1996 wordt Manon op 700 meter van haar huis gevonden:

Bij de Manon-zaak is dat niet anders. Zo twijfelt Snellen aan de vele getuigenissen van mensen die het Helmondse meisje op de avond van haar verdwijning en de dag erna nog overal in de wijk hebben zien lopen.

,,Als die verhalen allemaal kloppen, heeft ze kilometers afgelegd”, zegt hij. ,,Getuigen vergissen zich vaak in de dag of in de persoon.

Vlak bij Manon woonde een meisje dat heel erg op haar leek en op die bewuste dag ook soortgelijke kleding aanhad. Verschillende mensen blijken háár te hebben gezien.”

Mis bruikt
Manon wordt gevonden met haar rokje enigszins omhoog geslagen. Net onder haar kin vinden forensische rechercheurs een in elkaar gedraaid boordstiksel met alleen een klein strikje en een waslabel eraan. ‘100% katoen, size 128/140’ staat erop.

Het is alles wat over is van het onderbroekje dat mogelijk is gebruikt om Manon te wurgen. Snellen: ,,Omdat ze er al maanden lag, waren veel sporen verdwenen. Maar op basis van hoe ze is gevonden, denken we dat ze is mis bruikt.”

Het sterkt Snellen in zijn overtuiging dat Manon al op de middag van 10 augustus door de dader wordt meegenomen, mis bruikt en vermoord.

Vermoedelijk allemaal op de plek waar het meisje later wordt gevonden. Maar hoe is het mogelijk dat ze tijdens al die intensieve zoektochten na haar vermissing dan nooit is ontdekt?

,,Er is op die plek niet gezocht ”, klinkt het stellig uit de mond van Snellen. Er vloog alleen een vliegtuigje over het gebied.

,,Een van de leden van de Mobiele Eenheid, die de zoekactie coördineerde, brak op een gegeven moment zijn been tijdens het zoeken. De actie werd gestaakt waardoor ze uiteindelijk nooit aan die bewuste plek zijn toegekomen.”

Drie verdachten
In de loop der jaren zitten er drie verdachten vast: een zwerver genaamd Piet, een achterbuurman met een tbs-verleden en de partner van Gerties vriendin.

Die laatste, Harrie W., biecht in 1998 de moord op en wordt zelfs veroordeeld tot 15 jaar cel. Advocaat Bert de Rooij weet hem in hoger beroep vrij te krijgen.

,,Hij wist bepaalde details doordat zijn vriendin die via Gertie te horen kreeg. Maar verder klopte er niks van zijn bekentenis.

Ik bedoel: hij ging met de fiets weg om drugs te scoren, zag Manon en kreeg plotseling zin in s*ks? Hij heeft eerder en later nooit pedoseksuele gevoelens gehad. Harrie was drugsverslaafd en dit was puur een schreeuw om hulp.”

Lees ook  Lara (34): 'Ik ga geen borstvoeding geven; ik wil mijn s*ksleven terug'

”Er klopte niks van zijn bekentenis. Ik bedoel: hij ging met de fiets weg om drugs te scoren, zag Manon en kreeg plotseling zin in s*ks?”
– Advocaat Bert de Rooij

Ook Snellen ziet in hem, en de eerder twee verdachten, niet de moordenaar van Manon. Het profiel van de dader is volgens hem relatief eenvoudig: een p*dos*ksueel uit de wijk.

,,We denken dat het iemand is die destijds veel in Helmond-Noord verbleef. Ik zeg verbleef, want iemand hoeft er niet per se ingeschreven te staan.

Maar gezien de vindplek, gaat het om iemand die de omgeving goed kende. Ik kan me ook voorstellen dat de dader na de moord op Manon ineens uit de wijk is verdwenen.”

Opvallend zijn verder natuurlijk de schoenen die Manon droeg toen ze werd gevonden: bont van kleur, met korte hak en van het merk Marie-Claire.

Hoe kwamen die pumps aan haar voeten? Manon verliet immers op blote voeten haar huis. Volgens Snellen waren de damesschoenen passend gemaakt.

,,In het riempje zaten extra gaatjes, zodat een kind ze ook aan kon. Heeft ze die tijdens het spelen ’s middags aangedaan of kreeg ze die van de dader? Het kan allebei.”

Maar met het oog op een doorbraak is de hoop van het coldcase-team vooral gevestigd op een lange haar die op het lichaam van Manon is gevonden.

Uit dna-onderzoek van het Nederlands Forensisch Instituut in 2019 blijkt dat het gaat om een haar van iemand van Oost-Aziatische afkomst (zie kader): China, Japan en Korea bijvoorbeeld of wellicht Indonesië en de Molukken.

Snellen acht het onwaarschijnlijk dat de haar later op het lichaam is gewaaid. ,,De haar is eerder van de dader of van iemand die dicht bij hem staat, zoals zijn eventuele vriendin”, zegt hij, ook verwijzend naar de lengte van de haar: 27 centimeter.

,,Het is ook mogelijk dat Manon vlak voor haar verdwijning nog contact heeft gehad met iemand anders. Dan zou de haar ons naar een belangrijke getuige kunnen leiden.”

Geen match
Er bleek in ieder geval geen match met de eerdere drie verdachten. Het coldcase-team ging verder langs bij verschillende vrouwen, onder wie (ex-)partners van de verdachten.

Ook dat leverde uiteindelijk niks op. En dus wendt Snellen zich nu tot het publiek in de hoop dat dit een tip oplevert die de zaak openbreekt.

Moeder Gertie Lamphen is blij met de nieuwe aandacht, maar haar hoop dat de zaak nog wordt opgelost is grotendeels vervlogen. ,,Natuurlijk wil ik dat uitkomt wie de dader is, misschien geeft me dat dan eindelijk rust.”

Daar hoopt ook Stefan op. Hij heeft altijd geworsteld met het feit dat hij het lichaam van Manon heeft gevonden. ,,In het begin probeerde ik er blij mee te zijn.

Doordat ik haar vond, konden haar ouders afscheid van haar nemen. En het gaf de politie de mogelijkheid de zaak te onderzoeken.

Maar nu, jaren later, heb ik er soms nachtmerries over. Ik zie haar nog zo liggen in de struiken. Dat verschrikkelijke beeld krijg ik dan niet uit mijn hoofd. Ik denk dat ik daar pas vrede mee kan hebben als de zaak wordt opgelost. Als de dader is gepakt.”

Tips over deze zaak? Neem contact op met het coldcase-team van de politie via coldcase.oostbrabant@politie.nl. Bekijk het dossier en alle oude artikelen via ed.nl/manon.

Vrouw die als eerste gezichtstransplantatie kreeg, is overleden: “Een héél moedige vrouw”

Zeehond bewusteloos gemept en daarna uit oceaan gesleept, zodat kinderen er foto’s van kunnen nemen