in

Jurneys zoon (18) was ‘drillrapper’ en werd vermoord: “De daders zijn in de gevangenis helden”

De kranten stonden afgelopen weken bol van het oplaaiende geweld in de drillrap-scene, een agressieve vorm van rapmuziek waarin wapens worden verheerlijkt. Onlangs werd in Scheveningen een jonge Rotterdammer doodgestoken. Ook was het raak in de Rivierenbuurt in Amsterdam. Jurney is moeder van Jay-Ronne, die een jaar geleden door een rivaliserende drillrap-gang werd doodgestoken.

“Jay-Ronne was mijn oudste zoon, een rustige jongen, weinig spraakzaam. Als ik wilde weten wat er in hem omging, moest ik dat er echt uit trekken. Maar hij was ook behulpzaam en vrolijk, zo’n jongen die zorgen weglachte. Achteraf, na zijn dood vorig jaar, leerde ik dat er ook een andere Jay-Ronne was, op straat, met zijn vrienden.”

Doel in je leven
“De laatste keer dat ik hem sprak weet ik nog goed. Jay-Ronne woonde op dat moment bij zijn vader in de Bijlmer, maar we hadden goed contact. We praatten over koetjes en kalfjes en over zijn jongere viertienjarige broertje dat later bij de politie wilde werken. ‘Wat leuk,’ reageerde Jay-Ronne, ‘goed dat hij een doel heeft!’ Ik herinner me dat ik zei: ‘Nu jij nog, jij moet ook een doel hebben in je leven.’ Diezelfde dag, een paar uur later, werd hij doodgestoken.”

Dodenlijst
“Ik had geen idee dat Jay-Ronne in gevaar was. Over rivaliserende gangs en dodenlijsten die circuleerden hoorde ik pas later. Wel wist ik dat hij van rappen hield, als kind al. Voor zijn tiende verjaardag had hij bij wijze van verjaardagsuitnodiging een rap opgenomen en die whatsappten we naar vrienden en familie. Zijn droom was om een beroemde rapper te worden en daarmee zijn geld te verdienen. Maar ik hamerde erop dat hij eerst zijn diploma moest halen; rappen kon altijd nog. ‘Mama’, zei hij dan, ‘ik wil gewoon rappen.’”

Lees ook  Ai, nóg meer slecht nieuws voor de zieke Jan Smit:

Zwaaien met een vuurwapen
“Toen Jay-Ronne zestien was maakte hij zijn eerste rap-video. Ik weet nog dat ik ervan schrok. ‘Leuk dat je wilt rappen’, zei ik, ’maar niet met een vuurwapen of een knuppel in je hand!’ Boos vroeg ik om de log-ins van zijn Facebook en schreef onder zijn video een tekstje met de strekking dat ik, als moeder, niet achter deze video stond. Toen heb ik zijn vader gebeld en daarna heb ik aan Jay-Ronne uitgelegd dat het zwaaien met wapens voor hem misschien acteren is, maar dat mensen die ernaar kijken het geloven. Hij haalde zijn schouder op en zei: ‘Mama, het is maar een clip.’”

Aan de beademing
“Op 3 september 2019 kreeg ik van de politie bericht dat Jay-Ronne was neergestoken. Hè, dacht ik, hoe kan dat nou? Ik heb hem toch net gesproken?! Het drong allemaal niet tot me door. Op AT5 ging het over de steekpartij. Er werd gezegd dat mensen de steekpartij hadden gefilmd en dat die beelden werden gedeeld op Snapchat, maar op dat moment was ik daar niet mee bezig; ik moest uitzoeken in welk ziekenhuis mijn zoon lag. Dat duurde even omdat Jay-Ronne was opgenomen onder een andere naam. Toen ik hem eindelijk zag schrok ik; daar lag hij aan de beademing, met allemaal draden en buisjes aan zijn lichaam. Heel onwerkelijk. Ik begreep er niets van. Hoe kon dit? Ik voelde meteen: dit loopt niet goed af. En inderdaad, het ziekenhuis belde diezelfde nacht: of we allemaal met spoed naar het ziekenhuis konden komen, want het ging niet goed met Jay-Ronne. De volgende dag, op 4 september, hebben ze de stekker eruit getrokken.”

Lees ook  Spugen, slaan en beledigen: tweederde doktersassistenten kampt met geweld

Rouwen
“Inmiddels is er een jaar voorbij, maar het is nog steeds alsof ik in een roes leef. Echt gehuild heb ik nog niet. En ik heb ook niet schreeuwend over straat gerend zoals je rouwende moeders op tv ziet doen. Soms vraag ik me af of ik wel in staat ben om te rouwen. Wel voel ik ongeloof en ook teleurstelling. In mijn zoon, maar vooral in de mensen die hem dit hebben aangedaan. Ik vind het moeilijk te verteren dat die jongens nu in de gevangenis een soort helden zijn; zo van: oh tof, jij hebt iemand neergeknald. Het lijkt alsof hun status alleen maar groeit.”

Kijk niet weg
“Sinds een paar weken is het drillrap-gerelateerde gang-geweld opgelaaid. Daar maak ik me wel boos over. Iedereen heeft toch gezien wat er met mijn zoon is gebeurd? Willen ze dan echt elkaar allemaal afknallen?! Is de dood van mijn zoon dan helemaal voor niets geweest? Ik geloof dat hierover praten de enige manier is om dit te doorbreken, en daarom spreek ik me hierover uit op mijn Facebook-pagina. Het is belangrijk dat ouders niet denken dat als het niet pal voor hun deur gebeurt het ook niet hun probleem is. Heus, dit is echt niet alleen een Bijlmer-probleem. Veel moeders zijn zich niet bewust van de kringen waarin hun kind verkeert. Net als ik dat niet was. En daarom wil ik benadrukken: alsjeblieft vaders en moeders, blijf praten met elkaar en met je kind, kijk niet weg, wees alert en grijp in voordat het te laat is.”

Ena (24) verloor haar hand: ‘Ik begon te lachen toen ik zag dat-ie eraf was’.

Nieuwe vriend aangehouden na dubbele moord op vrouw en 12-jarige dochter in Spa: “Hij ontkent alles”