in

Emotioneel onthaal voor Frans (77) die na weken in kritieke toestand de ic mag verlaten

Tientallen opgeluchte familieleden en vrienden stonden Frans Wilbrink (77) uit Son donderdagmiddag op te wachten bij verpleeghuis Dommelhoef in Eindhoven. Frans had corona en lag anderhalve maand in kritieke toestand op de intensive care in Leeuwarden.

Deze week ging het plotseling beter en mocht hij terug naar Brabant. “We hebben allebei heel hard gehuild”, vertelt Ineke Wilbrink nadat ze haar man eindelijk weer in levenden lijve heeft gezien.

“Ik begin steeds te huilen als ik eraan denk”, vertelt Ineke over de afgelopen weken. Begin maart werd haar man Frans plotseling erg ziek. Hij had hoge koorts en kreeg bijna geen adem meer. “Ik heb de spoedeisende hulp en de huisarts gebeld, maar beide lijnen waren bezet”, waarna Ineke besloot snel naar de huisarts te fietsen, die een paar minuten verderop zit. “Daar heb ik hard om hulp geroepen. Frans stikte bijna.”

“De artsen zeiden dat we uit moesten gaan van het ergste.”

“Een van de artsen, Michelle, stond binnen tien minuten bij mijn huis om Frans te checken. Ze belde de ambulance en hij werd meegenomen naar het Catharina Ziekenhuis”, zegt Ineke. Ze is die arts nog steeds dankbaar en vertelt dat Michelle sindsdien iedere week belt om te vragen hoe het gaat.

Lees ook  Spugen, slaan en beledigen: tweederde doktersassistenten kampt met geweld

Eenmaal in het ziekenhuis bleek dat Frans corona had. Omdat er op de ic-afdeling weinig plek was, werd hij overgeplaatst naar Leeuwarden. Dit was het begin van een onzekere tijd voor de familie van Frans.

Hij werd dezelfde dag nog geopereerd zodat hij aan de kunstmatige beademing kon. “De artsen zeiden dat we uit moesten gaan van het ergste. Er was maar een kleine kans dat Frans het zou overleven. Deze weken waren zo verschrikkelijk, dit gun je niemand”, vertelt Ineke.

“Ik huil al zes weken van verdriet en angst, maar na dat belletje heb ik de hele avond gehuild van geluk.”

Maar tegen de verwachtingen in werd Frans plotseling wat beter. Woensdagavond kreeg Ineke een onverwacht telefoontje: haar man mocht terug naar Brabant om in een verpleeghuis te revalideren. “Ik huil al zes weken van verdriet en angst, maar na dat belletje heb ik de hele avond gehuild van geluk.”

Lees ook  Roy Donders betrokken bij levensgevaarlijke situatie

De volgende middag stonden tientallen familieleden en vrienden met vlaggen en bloemen klaar om Frans van een afstandje te ontvangen. “Hij was zo blij vandaag. En ik ook. Echt geweldig was het.” Ineke raakt weer ontroerd. Ze mist haar man zo erg: “Maar hij is nu een stukje dichterbij.”

Voor Frans begint nu de revalidatieperiode. Ineke heeft er vertrouwen in dat hij binnen een klein jaartje weer stukken beter zal zijn. “Frans is een streber”, zegt ze stellig. “Hij kan nu al weer kleine stukjes lopen met de rollator.”

Ineke zelf is overigens niet besmet geraakt, terwijl ze wel met Frans in contact is geweest voordat hij werd opgenomen. “Gek hè. Ik heb helemaal nergens last van gehad.”

Ruiken en proeven coronapatiënten echt niets meer? Deze Nederlandse wetenschappers onderzoeken het

Moeder en verloren zoon na 25 jaar herenigd