in

Deze krachtige foto’s van een 11-jarige jongen met kanker gaan de hele wereld over.

Op elfjarige leeftijd moest Derek Madsen zich gewonnen geven. Het patiëntje woonde in Sacramento, Californië toen in 2005 bij hem de diagnose neuroblastoom werd gesteld. Deze zeldzame vorm van kanker komt vrijwel alleen voor bij kinderen.

Dit is waar Dereks strijd tegen kanker begon. De behandelingen volgden elkaar op, maar moeder Cindy Frans stond altijd aan zijn zijde.

Dereks strijd tegen kanker bleef niet onopgemerkt. Fotograaf Rennee C. Byer raakte gefascineerd door de elfjarige en de moeilijke weg die voor hem en zijn moeder lag. Hij maakte er vervolgens zijn missie van hun gezamenlijke strijd vast te leggen. Derek en Cindy gingen akkoord, met als gevolg een bijzondere serie foto’s onder de naam A mother’s journey. Deze zijn zwaarbeladen en vol van rauwe emotie. In 2007 hebben ze Byer de Pulitzer Prize bezorgd.

Derek en Cindy, spelend in de gangen van het David Medical Center. Zo hoopte Cindy haar zoon af te leiden, wachtend op het moment dat er een monster van Dereks beenmerg zou worden gemaakt. Met het monster zou worden getest of Derek in aanmerking kwam voor een beenmergtransplantatie.

Het pijnlijke beenmergmonster is hier net genomen, en Cindy probeert Derek te kalmeren. Het monster werd genomen onder verdoving, maar dit was niet genoeg om Derek van zijn pijn af te helpen. Toen hij wakker werd begon hij te schreeuwen en om zich heen te slaan.

Cindy masseert het hoofd van haar zieke zoontje. Het was haar missie om Derek zo veel mogelijk plezier te geven, ondanks zijn moeilijke weg. Ze had haar schoonheidssalon gesloten en bleef steevast aan Dereks zijde. Destijds had de kanker zijn weg al gevonden naar verschillende organen en botten, zodat Derek onder permanente zorg in het ziekenhuis moest verblijven.

Cindy’s streven om haar zoontje aan het lachen te maken werd niet altijd bewaarheid. Hier had Derek net te horen gekregen dat hij een operatie moest ondergaan. Tijdens deze ingreep moest een tumor uit zijn maag verwijderd worden.

Maar de serie laat niet alleen de verdrietige momenten zien. Hier zien we Derek, zijn broer Micah en zijn vriend RJ samen in een hotel in Tahoe. Ze zijn uitgenodigd door de beroemde basketballer Chris Webber, en het is de eerste keer dat Derek in een echt hotel verblijft.

Lees ook  Hij zei tegen zijn vrouw dat de pitbull weg moest. Maar toen deed de pitbull dit…

Derek houdt net als alle kinderen van spelen. Hij balanceert hier op de muur, terwijl Cindy bezorgd naar hem kijkt.

Cindy kijkt angstig toe hoe de artsen haar zoon voorbereiden op een operatie. Ze mocht nog bij hem blijven terwijl Derek verdoofd werd, maar daarna moest ze hem alleen laten in de operatieruimte.

Micah was voor Derek niet alleen een bron van plezier, maar ook een enorme steun op moeilijke momenten. Hier staat Micah zijn broertje bij voordat hij bestraald wordt.

Derek had momenten waarop hij het niet meer zag zitten. De behandelingen stapelden zich op en putten zijn lichaam uit. Hier zien we Derek, huilend om het bericht van de dokter dat hij nog een behandeling zou moeten gaan. Deze was bedoeld om een tumor te verkleinen en zijn pijn te verlichten. Als antwoord op Dereks weigering probeert Cindy haar zoon woorden van bemoediging in te praten.

Cindy heeft een manier gevonden om Derek akkoord te laten gaan met de behandeling en hem wat op te vrolijken. Ze geeft hem toestemming om in de auto op haar schoot te zitten en door de straat te rijden. De kans was immers klein dat Derek ooit zijn autorijbewijs zou halen. Enkele uren later zou Cindy te horen krijgen dat ze na moest gaan denken over een hospies. Dereks einde was niet ver meer. Ze lichtte haar zoon overigens nog niet in.

Derek met een blauw oog als gevolg van een tumor in zijn hoofd. De serveerster van zijn favoriete restaurant had hem een kaart geschreven om hem op te vrolijken. Deze siert nu Dereks muur.

Cindy en haar beste vriendin Kelly Whysong vinden steun bij elkaar. Dereks kracht neemt elke dag af. Kelly voelde een wanhopig verlangen haar zoon te laten begrijpen hoe moedig ze hem vond. Om deze reden schreef ze hem een brief die ze herhaaldelijk aan hem voorlas.

Een enorm lastige taak moet Cindy op 26 april 2006 op zich nemen. Ze zoekt de begrafeniskleding van haar zoontje uit. Aan haar kleding plakken die ze van de verpleegkundigen in het ziekenhuis heeft gekregen.

Lees ook  Max (26) ging in Thailand op zoek naar God, nu leidt hij stripclub

Derek is enorm verzwakt en heeft de grootste moeite met het zetten van enkele stappen. Zowel zijn zicht als zijn balans is aangetast door verschillende tumoren. Een andere tumor in zijn buik zorgt ervoor dat deze opgeblazen is. Met zijn handen moet Derek zijn te kleine broek vasthouden.

Derek mag dan zwak zijn, maar stilzitten doet hij niet. Hier doet hij mee aan een liefdadigheidsevenement, zittend in een rolstoel. Zijn vermogen om te lopen is weg, maar zijn vermogen om lief te hebben is overduidelijk nog aanwezig.

Dereks vermogens blijven afnemen, en het jongetje heeft constant zware medicijnen nodig. Hier heeft hij zelfs de grootste moeite met praten. Cindy wijkt niet meer van zijn zijde, ondanks haar eigen vermoeidheid.

Cindy probeert haar emoties onder controle te houden terwijl ze Dereks katheter schoonmaakt. Ze weet dat ze alles heeft gedaan om haar zoon te helpen. Sue Kirkpatrick geeft Derek het slaapmiddel dat even later zou zorgen voor een rustige, pijnloze dood.

Cindy geeft haar Derek voor de laatste keer een kus en zingt zijn favoriete liedje.

Mount Vernon Park, 19 mei 2006. Derek wordt in zijn kist gedragen door zijn broer en zijn vrienden. Cindy zegt haar zoon altijd te blijven herinneren en te koesteren. Daarnaast belooft ze er alles aan te gaan doen om ervoor te zorgen dat mensen hulp, tijd en energie besteden aan gezinnen als de

De fotoserie heeft al veel mensen over de hele wereld bewogen. De kracht van de foto’s schuilt in de rauwheid. Het is een ongepolijste voorstelling van de harde realiteit van een kind met kanker. Het is overigens de combinatie van emoties die de serie zo levendig en indrukwekkend maakt. Derek en zijn moeder hadden het zwaar, maar faalden nooit in het vinden van lichtpuntjes. Hun vastberadenheid en hun constante gevecht voor een beetje geluk komt duidelijk naar voren. Hier kunnen we allemaal van leren.

Haal die handschoenen maar uit de kast: het gaat sneeuwen!

Weduwnaar geeft plant na overlijden vrouw na 19 jaar nog steeds water