in

De zwangere vrouw moest dringend plassen, maar de dokters lieten haar niet. Als ze de echofoto ziet, trekt al het bloed uit het gezicht van de 25-jarige.

Emily Christine Fauver en haar echtgenoot Dylan verwachtten hun eerste kind. De 25-jarige uit Louisiana is acht weken zwanger als ze een echografie laat maken. Bij de eerste blik op het scherm merkte ze meteen dat er iets niet klopte, en waarover ze openhartig praat:

“Ik moest erg dringend plassen, maar ze lieten me niet gaan. Ze zeiden dat ik een volle blaas nodig had om de baby beter te zien op de echofoto. Ik herinner me dat ik me heel gefrustreerd voelde, niet alleen omwille van de volle blaas, maar ook omdat ik wel 50 pagina’s papierwerk moest invullen voor ik mocht plassen en de baby mocht zien waar ik al acht weken op wachtte.

Eindelijk mocht ik naar de kamer achterin waar ik door iedereen met een brede glimlach begroet werd omdat het dragen van een baby aanstekelijk werkt. De echografie begon en ik zag de beelden voor me. Mijn hart klopte uit mijn borst. Dit was spannend! Dit was de dag waarop ik en mijn echtgenoot zo lang gewacht hadden.

Maar de beelden waren anders dan diegenen die ik op Facebook van vriendinnen gezien had. Er was iets aan de hand. Ik zag niets omdat mijn lichaam uren van een miskraam verwijderd was.

De gynaecoloog was stil en ik wist het gewoon. Ze verliet de kamer en mijn echtgenoot verzekerde me snel dat alles oké was. Maar zeg dat niet tegen een meid die honderden echofoto’s gezien heeft, en heel Instagram afspeurde naar foto’s met de hashtag “8weken” om te zien hoe haar baby er zou uitzien. Ik wist dat er iets aan de hand was en dat was ook zo.

Ik herinner me dat ik bang was om te huilen. Ik voelde me alsof ik het niet verdiende om te huilen omdat ik ‘nog lang niet zo ver was’ en omdat dit toch ‘constant gebeurt.’ Ik herinner me dat ik me met m’n hele lichaam inspande om niet te huilen en niet in staat was om mijn echtgenoot aan te kijken omdat zijn verdriet me zou breken.

Lees ook  De kippen worden begraven in de ijskoude sneeuw, dan komt de hond plots opdagen en wordt de held van de dag

Ik werd naar huis gestuurd om mijn lichaam z’n natuurlijke beloop te laten gaan en dat deed het ook. Mijn dokter liet me niet vertrekken en ze had gelijk over zowat alles. Maar waar ze me niet voor waarschuwde was over wat er zou gebeuren over de eerste hartzeer en pijn.

Ze vertelde me niet dat ik er nog weken aan herinnerd zou worden omdat mijn lichaam zo lang nodig zou hebben om zich te “zuiveren.” Ze vertelde me niet dat ik mijn echtgenoot zou zien huilen. Ze vertelde me niet hoe moeilijk het zou zijn om mijn moeder te vertellen wat er gebeurd was. Ze vertelde me niet dat mijn lichaam nog wekenlang zou denken dat het zwanger was. Ze vertelde me niet hoe het zou zijn mensen te moeten vertellen dat je oké bent terwijl dat niet zo is. Ze vertelde me niet hoe hard de vraag ‘Wanneer begin je aan kinderen?’ zou zijn. En ze vertelde me niet hoe hard het zou zijn om iemand te verliezen die je nooit ontmoet hebt.

Maar ze vertelde me wel dat het oké was om te huilen en dat ik niet alleen was. Miskramen zijn ZO echt en komen zo vaak voor. Sterker nog, een op vier vrouwen heeft een miskraam, maar laat je niet wijsmaken dat het daardoor minder pijn doet. Hoe groots deze statistiek ook is, toch voelde ik me heel alleen. En eindelijk ontdekte ik waarom dat zo is: omdat niemand erover praat.

Het was pas toen ik er met vrienden en familie over begon te praten dat ik besefte dat ik niet alleen was. Dat mijn moeder, mijn tante, mijn zus, de beste vriend van mijn zus allemaal dezelfde pijn hadden doorgemaakt. Een pijn en hartzeer die ik zelfs mijn ergste vijand niet toewens.

Lees ook  Jochie slingert politie op de bon wegens fout parkeren.

Mensen vragen zich misschien af waarom ik dit verhaal pas maanden later deel. Het is helaas een harde realiteit dat tijd niet alle wonden heelt, maar ik hoop andere vrouwen te helpen met het verwerkingsproces. Ik wens geen medelijden en ik zoek niet naar antwoorden. Ik deel dit verhaal opdat toch minstens een vrouw zich niet zo eenzaam zou voelen en dit verhaal aanwendt als herinnering dat er hoop is na de pijn.

Dit is mijn hoop voor jou …

Ik hoop dat je je niet alleen zult voelen. Ik hoop dat je jezelf toestaat om te huilen. Ik hoop dat je het licht ziet aan het einde van de tunnel. Ik hoop dat je sterk zult zijn, ondanks het feit dat je geloof op de proef wordt gesteld. Ik hoop dat je vrede zult vinden. Ik hoop dat je niet bang zult zijn om het opnieuw te proberen. Ik hoopt dat je jezelf geen verwijten maakt. Ik hoopt dat je vrienden je een beetje steviger vastpakken. Ik hoop dat je een lichtpuntje bent in donkere tijden … en ik hoop dat je het leven van die baby net zo viert als de volgende baby, want ongeacht hoe kort een leven ook is, elk leven verdient het om gevoerd te worden en over elk verlies moet gerouwd worden.

Voel je vrij om dit te delen als dit herkenbaar voor je was of als je het gevoel hebt dat je er iemand mee zou kunnen helpen.”

Met haar eerlijke woorden raakt Emily het hart van vele vrouwen die hetzelfde, hartverscheurende verlies hebben moeten meemaken, en waarover ze weinig gesproken wordt. De jonge vrouw hoopt met haar openheid andere vrouwen moed te geven en de boodschap over te brengen: “Jullie zijn niet alleen.”

DEEL de eerlijke woorden van deze moedige vrouw met je vrienden!

Man denkt dat hij de pijn van een bevalling aankan. Maar houdt het amper 20 seconden vol voor hij smeekt om het te stoppen.

Niemand luistert naar deze 7-jarige. Daarom komt het tot een drama. Zijn laatste woorden brengen me aan het huilen.