in

Ambulanceverpleegkundige Hanna (56) na mishandeling: ‘Ik probeer jou te helpen, en dan flik je me dit?!’

Ambulanceverpleegkundige Hanna Bonnes (56) zit al bijna veertig jaar in het vak. Ondanks al die ervaring had ze nooit eerder te maken met fysiek geweld.

Dat veranderde op drastische wijze tijdens een avonddienst de afgelopen zomer. ,,Ik ben die stoere Hanna niet meer.’’

‘Je bent met een rood kruis op je buik geboren’, zei haar vader altijd. Hanna wilde als kind al iedereen helpen.

En dus kwam indien mogelijk het dokterskoffertje uit de kast en speelde ze zustertje. Vanwege een aangeboren rugafwijking heeft ze heel lang in het ziekenhuis gelegen. En terwijl ze daar lag, bleef ze het zeggen: ,,Ik wil de verpleging in!’’

De hulpverleenster omschrijft zichzelf als een sociaal, sterk, stoer mens. ,,Ik ben dol op mensen en op mensen helpen.

De ambulance was voor mij de kers op de taart. Net zoals op de Spoedeisende Hulp kan ik met elke doelgroep te maken krijgen.’’

Hanna werkt sinds mei dit jaar bij de Ambulancedienst Zuid-Holland-Zuid. Ze is dol op haar werk, maar ze heeft er in die 39 jaar in dit vak nog nooit zo doorheen gezeten als nu. ,,Ik ben die stoere Han niet meer. Het kordate is weg, hoe pijnlijk het ook is om dat te erkennen.’’

Een zwarte zomerdag
Tijdens een dienst op 7 augustus werd Hanna fysiek aangevallen door iemand voor wie ze met haar ambulancecollega uitgerukt was.

,,Ik vroeg hem wat er aan de hand was, zodat ik wist hoe ik kon helpen. En toen begon het.’’ ‘Hoer’, schreeuwde de beschonken man naar haar. Nog grovere termen volgden.

,,Daarna werd ik plotseling vol in mijn gezicht gestompt.’’ Hij rukte vervolgens haar bril van haar hoofd, en kneep deze fijn. ,,Ik kon niet goed meer zien; in de verte was het wazig.’’

,Hij liet mijn bril niet los, dus holde ik naar de ambulance toe. Dat was mijn veilige haven. Uiteindelijk kreeg ik mijn bril weer in mijn handen. Hij was kapot.

En ik ook.’’ Haar ambulance kreeg door het incident een ‘code rood’, wat betekende dat de dienst niet meer afgemaakt kon worden.

Het was een warme zomerperiode met temperaturen van 38 graden. Er was al een tekort aan ambulances en Hanna vond het verschrikkelijk om haar dienst niet af te kunnen maken.

,,Straks is er ergens een kind met bezorgde ouders of iemand anders die ons hard nodig heeft. En dan doet zo’n klootzak dit!’’

Nog in shock werd ze na haar abrupt beëindigde avonddienst naar huis gebracht. Naar haar twee zoons toe.

,,Ik kwam thuis en mijn oudste zoon had het hele aanrecht vol cadeautjes en bloemen gezet. Mijn jongens wisten zich echt geen raad.’’

Aan haar 82-jarige vader durfde ze het niet eens te vertellen, omdat ze hem niet overstuur wilde maken.

Hij maakt zich al zo’n zorgen over haar werkzaamheden in dit vak. ,,Ik heb twee dagen gewacht voordat ik het hem kon vertellen.’’

Fysiek geweld is een verhaal apart
Ongeloof en frustratie overheersen het leven van de hulpverleenster. Hanna heeft in al die jaren genoeg ervaringen met verbale agressie opgedaan, maar wat er die zevende augustus gebeurde, heeft een extra emotionele lading.

,,Fysiek geweld doet je écht pijn. Tot in je kern.’’ Haar gesloopte bril draagt ze ook niet meer. ,,Ik heb inmiddels een nieuwe, want die oude kan ik niet meer op of zelfs maar aanzien.’’

”Ik heb dagen gewacht voordat ik het mijn vader durfde te vertellen”
– Hanna Bonnes

Hanna heeft aangifte gedaan tegen de man die haar aanviel, maar dat proces schiet niet op. De afsluiting waar ze op gehoopt had, is nog lang niet aan de orde.

,,Ik heb hem een brief geschreven. Zonder enige rancune. Dat luchtte me op. Ik zou hem tijdens de rechtszaak voorlezen, want dat leek me goed.’’

Lees ook  Bridget Maasland gespot in trouwjurk

Een week voor aanvang van de rechtszaak, werd deze verzet. ,,Dat was een klap in mijn gezicht.’’ Er werd een nieuwe datum geprikt, maar wederom werd de zaak een week van tevoren afgezegd en naar maanden later verplaatst.

Tijd om de draad weer op te pakken
Het leek Hanna het beste om na het incident zo snel mogelijk weer aan de slag te gaan en op de dag waarop de tweede gecancelde rechtszaak zou zijn, werd ze gevraagd om een dienst te draaien.

,,Als je te lang wacht, dan durf je niet meer’’, concludeerde ze. Maar het ging weer mis. Nachtdienst, iemand onder invloed, spontane agressie.

Het voelde die nacht al op voorhand niet goed aan. ,,Normaal gesproken zit ik achterin de ambulance altijd naast mijn patiënt, maar dit keer had ik preventief aan een politieagent gevraagd om op mijn plek te gaan zitten. Achteraf was dat mijn geluk.’’

De politieagent werd tijdens de rit naar het ziekenhuis opnieuw uit het niets aangevallen door een man die onder invloed was. Hanna raakte volledig in paniek.

,,Ik trok als reflex mijn bril van mijn hoofd en rende de ambulance uit. Waarom gebeurt dit wéér? Het leek wel alsof ik in een foute film zat.’’

Gelukkig maakt de Ambulancedienst Zuid-Holland-Zuid gebruik van camera’s in de ambulances, zodat er op tijd ingegrepen kon worden.

Bloggen als uitlaatklep
Hanna zit nog midden in zowel het strafrechtelijke als het verwerkingsproces. Ze doet wat ze kan voor gerechtigheid, maar ook voor zichzelf.

Ze wordt door haar omgeving gezien als goede schrijver. ,,Ik kan gedachten en gevoelens goed in woorden vangen.’’ Dat talent gebruikt ze om te bloggen.

Onlangs schreef ze erg openhartig over haar ervaringen. ,,Het is een uitlaatklep, maar het is zoveel meer dan dat.’’

,,Ik wil de waarheid vertellen, maar ook de mensen wakker schudden. Wij worden als hulpverleners regelmatig verrot gescholden en we zijn geneigd verbaal geweld te ‘downplayen’. Maar het ís niet normaal, puur omdat we het gewend zijn.’’ Ze maakt zich onbewust zelf ook schuldig aan het te ver relativeren, zo geeft ze toe. Maar er moet iets aan gedaan worden. ,,Ik denk soms nadat ik uitgescholden ben: nou ja, we gaan maar gewoon door.’’

”De beloftes van de politiek zijn leeg, de quotes hebben geen body”
– Hanna Bonnes

,,Voor ons hulpverleners is het verrekte lastig om kwetsbaar te durven zijn. Mensen zien ons vaak als helden of redders, maar ook wij dragen onze levenservaringen met ons mee. Wij hebben ook een privéleven en gezinnen.

We willen ons werk gewoon kunnen doen, maar daarin willen we niet gehinderd noch pijn gedaan worden.

We zijn geen helden, voor dat woord zijn we haast allergisch. We doen gewoon wat we doen: ons werk. We willen helpen, niet in elkaar geslagen worden of bang gemaakt worden.’’

Het probleem te vinden in twee hoeken
De frustratie is tweeledig. Naast het gebrek aan respect van hulpbehoevenden, zit de manier van handelen van de politiek Hanna ook dwars.

,,Er wordt al jaren geroepen ‘we tolereren niks meer, handen af van onze hulpverleners’. Kijk maar naar de aangifte die ik heb gedaan na mijn mishandeling in augustus. Het duurt maar en het duurt maar, terwijl het voor mij zo’n ingrijpend incident is.’’

,,De beloftes van de politiek zijn leeg. De quotes hebben geen body. Ik wil de maatschappelijke discussie starten, want het wordt alleen nog maar erger.’’

De blaadjes vallen, de mensen worden depressiever, het coronavirus blijft overheersen. ,,Frustratie snappen we zo goed, maar daardoor krijg je excessen die wij op moeten lossen.

De directe omgeving van slachtoffers wordt boos omdat ze niet mee mogen in de ambulance of niet met meerdere mensen op bezoek mogen komen, of omdat hun geliefde soms naar de andere kant van Nederland moet worden overgeplaatst.

Lees ook  Er bestaat een armband die je een schok geeft als je te veel geld uitgeeft of te veel fastfood eet.

Om nog maar te zwijgen over de geëscaleerde feestjes, omdat de uitgaansmogelijkheden zo beperkt zijn.’’

”Ik laat me door niets of niemand van die ambulance schoppen”
– Hanna Bonnes

De meeste mensen zijn lief en begripvol, concludeert Hanna. ,,Maar de mensen die besluiten zich volledig te laten gaan en ons te mishandelen; daar moet iets aan gebeuren.

Ze hebben geen idee wat ze ons aandoen, terwijl wij juist de mensen zijn die zorgen dat we binnen no time ergens zijn om mensen hun levens te redden.

Ik kan het gewoon niet begrijpen.’’ De titel van een van haar recent geschreven blogs is treffend: ‘Ook voor jou rijden wij met blauw.’

EMDR therapie is hard nodig
Vanwege de mishandeling en het andere incident met haar collega, loopt Hanna nu bij een EMDR-therapeut.

Want hoe erg ze ook beschadigd is, ze laat zich ‘door niets of niemand van die ambulance schoppen.’

Ze blogt over EMDR, omdat het voor veel mensen een relatief onbekend begrip is. ,,Het is een enorm confronterende therapie.

Je gaat helemaal terug naar de kern. Je leert niet om dingen te vergeten, maar om ze beter te hanteren. Het is heel zwaar en veel werk, maar ik merk na mijn eerste sessie al verbetering.’’

Dit is niet de eerste keer voor haar dat EMDR-therapie nodig is. Hanna was aanwezig als hulpverleenster tijdens de schietpartij in Alphen aan den Rijn, met schutter Tristan van der Vlis in 2011.

,,Ik was bezig iemand te verzorgen die dood lag te bloeden, terwijl men op dat moment dacht dat de schutter nog rondliep. Dat was erg traumatisch.’’

De therapie heeft haar toen een aardig eind op weg geholpen en ze wil iedereen met traumatische ervaring EMDR aanraden. ,,Ook collega’s van me hebben het gehad. Velen hebben er baat bij.’’

”Als je te lang wacht, durf je straks die ambulance niet meer op”
– Hanna Bonnes

Hanna’s vader ziet haar het liefst weer in het ziekenhuis werken. ,,Dat vindt hij veel veiliger dan op de ambulance. Zeker na wat me is overkomen.’’

Na de schietpartij op het Ridderhof wilde hij van alles doen om het voor haar zo veilig mogelijk te maken.

,,Hij vroeg of hij een kogelvrij vest voor me moest kopen en hij wilde na de recente incidenten dat ik een bodycam ging dragen’’, vertelt ze. ,,Maar wij zijn hulpverleners, aan een bodycam hoort niet eens gedacht te worden.’’

Het werken weer opgepakt
Inmiddels is Hanna weer aan het werk. Eind oktober heeft ze nog een afspraak voor EMDR staan. ,,Als er iets is waardoor ik het tijdens werk even niet meer aankan, kan ik gewoon stoppen.

Iedereen op mijn werk weet hoe zwaar deze periode voor me is, dus het is heel fijn dat ik die ruimte krijg.

Niets doen heeft ook geen zin en ik blijf het herhalen: ‘Als je te lang wacht, dan durf je misschien niet meer’.’’

De 56-jarige verpleegkundige hoeft niet gezien te worden als een reddende engel, maar als een persoon die er haar beroep van heeft gemaakt om er voor alle mensen die hulp nodig hebben te kunnen zijn.

,,Maar het wordt eens tijd dat wij eens serieus worden genomen.’’ Daarom wordt er achter de schermen gewerkt aan stichting MAAN: Meldpunt Agressie Ambulance Nederland.

Dat moet een meldpunt worden waar hulpverleners geweldsdelicten kunnen melden, zodat er in de toekomst mee naar de politiek gestapt kan worden.

Hanna’s intenties met de stichting zijn serieus. ,,Want wij zijn ook burgers als we ons uniform uittrekken.’’

Koninklijk gezin is weer in Nederland na ophef over vakantie in Griekenland

Man die hondje Woezel doodtrapte, meldt zich