in

103 dagen onschuldig in de cel: ‘Ik ben mama geworden in de gevangenis’

In 1996 zat de toen hoogzwangere Marjan Gorissen ruim drie maanden onschuldig achter de tralies. Verdacht van de moord op het Bredase meisje Robin, van wie alleen een voetje werd teruggevonden. Marjan schreef er een boek over.

Marjan Gorissen gebruikte heel lang een schuilnaam op sociale media. Altijd de angst om herkend te worden als de vrouw die ooit vastzat voor een kindermoord. Maar die tijd is voorbij. Iedereen mag nu weten wie Marjan Gorissen is.

Dat ze op 21-jarige leeftijd, hoogzwanger, opgepakt werd voor de moord op peuter Robin. Dat ze na 103 dagen in de gevangenis onschuldig werd verklaard.

En dat ze in die periode daarna haar relatie, werk en veel vrienden verloor. Ze schreef er een autobiografie over: De verdwijning van Robin.

De plek waar de ellende begon
Een beetje onwennig loopt Marjan Gorissen (44) over de groenstrook in de Heusdenhoutsestraat in Breda.

De afgelopen 23 jaar reed ze met een grote bocht om deze straat heen. ,,Het voelt naar om hier te zijn. De plek waar de ellende begon.”

Op woensdagmiddag 24 april 1996 verdween hier de 3-jarige peuter Robin. Het meisje was bij overbuurvrouw Trudy pannenkoeken eten en kwam niet meer thuis.

Op een vuilstortplaats in Zevenbergen vond de politie een paar dagen later Robins schoentje en een deel van haar voet.

”Het blijft moeilijk te verkroppen dat ik onterecht gearres­teerd ben voor een kinder­moord”
– Marjan Gorissen

Bevallen in de gevangenis
Marjan was op een gelukkig moment in haar leven. Amper een jaar getrouwd, zwanger van haar eerste kindje.

Op de dag dat ze de babykamer wilde behangen, werd ze gearresteerd voor de moord op Robin. Samen met nog acht andere verdachten, onder wie haar toenmalige man en goede vriendin Trudy.

Trudy had belastende verklaringen afgelegd. Pas maanden later biechtte de vrouw het echte verhaal op: zíj had Robin door verstikking om het leven gebracht. Al die tijd zat Marjan in de gevangenis in Maastricht, waar ze beviel van een zoontje.

Jong meisje in een kale cel
Nu woont ze samen met haar gezin in Rijen. In de woonkamer hangen grote portretten van zoon Jesse (23) en dochter Jordan (4).

Uit een van de kasten pakt Marjan een map met meer foto’s. Geen vrolijke kiekjes, maar herinneringen aan haar tijd in Maastricht.

Te zien is een jong meisje in een kale cel. Een rechercheur die een baby met pikzwart haar een flesje geeft.

,,Dit was tijdens een confrontatieverhoor met Trudy”, zegt Marjan. Ze vertelt haar verhaal rustig, iets wat ze lang niet kon. ,,Ik sta nu zo sterk als een huis.”

Hoe kijk je terug op die tijd in gevangenschap?
,,Gemengd. Als iemand zou zeggen: ‘Knip met je vingers en die hele periode verdwijnt’, zou ik dat niet willen. Het is iets wat inmiddels bij mij hoort. Toch blijft het moeilijk te verkroppen dat ik onterecht gearresteerd ben voor een kindermoord. Ik, iemand die nog geen vlieg kan doodslaan. Ging het om de diefstal van een spijkerbroek, dan had ik er achteraf misschien om kunnen lachen. Maar dit is het ergste van het ergste.”

,,Die tijd in de gevangenis was verschrikkelijk. Ik zat in volledige beperking, afgezonderd van mijn familie en andere gevangenen. Als mijn vader belde, mocht ik van de bewakers van een afstandje iets naar de hoorn roepen. Ik ben mama geworden in de gevangenis, bevallen met een rechercheur naast mijn bed. Zo hoort het niet te gaan. Dat is iets wat justitie me nooit kan teruggeven.”

Hoe hield je het vol?
,,Door mijn zoon Jesse. Ik was niet alleen, had een reden om te knokken. Na mijn bevalling mocht hij in mijn cel blijven. Voedingen maken, verschonen. Alles moest gebeuren op twee vierkante meter.”

Lees ook  Tiener in shock nadat ze erachter komt dat haar ‘schattige’ nieuwe huisdier geen kitten is

” Ik ben bevallen met een recher­cheur naast mijn bed ”
– Marjan Gorissen

,,Er waren momenten dat ik het niet meer zag zitten. Net voor zijn geboorte knakte ik. Ik ruilde mijn onzekerheid in voor zekerheid.

Wist dat ik daar niet hoorde, maar legde me neer bij de situatie; ik zou zeker tien jaar vast blijven. Was zelfs al aan het leuren met papieren van de kinderbescherming. Ik moest iets voor Jesse regelen.”

Je werd na 103 dagen vrijgelaten. Hoe ging het daarna met je?
,,Ik had een enorme knauw gekregen van mijn detentie. Eenmaal thuis kreeg ik niet de steun waarop ik hoopte. Familieleden, vrienden en kennissen weerden me.

Al stelt justitie dat je onschuldig bent en krijg je de hoogste graad van vrijspraak, mensen blijven oordelen. Alsof je melaats bent; er kleeft een smetje aan je en daar willen mensen niet mee geassocieerd worden.”

,,Ik werd ontslagen op mijn werk, nam alleen ongescreende baantjes. Mijn huwelijk liep op de klippen; we voelden ons compleet vervreemd van elkaar.

Ik ging mezelf downgraden en probeerde door drugs mijn boosheid en verdriet te vergeten. Ik heb tien jaar op pauze gestaan.”

Hoe heb je het weer opgepakt?
,,Ik ben in therapie gegaan; kreeg de diagnose PTSS. ‘Voor mij ben je niets anders dan een soldaat in Uruzgan’, zei de psychiater. Dankzij therapie zijn mijn heftigste emoties afgezwakt. Het moment dat ik het écht heb kunnen omkeren, was na de geboorte van mijn dochter Jordan, vier jaar geleden. Ik ben voor mezelf op gaan komen, wilde me niet langer verstoppen. Ik besloot: dit is mijn nieuwe begin.”

Waarom dat moment?
,,Als meisje droomde ik van een gezin met zes kinderen. Dat we met dertig man aan tafel zaten met kerst. Maar door die periode in 1996 durfde ik geen mama meer te worden. Ik wilde niet terugdenken aan mijn eerste bevalling, die emoties kon ik niet aan.”

,,En juist omdat ik op die manier bevallen ben, heb ik een speciale band met Jesse. Zo’n band, dacht ik, zou ik nooit met een tweede of derde kindje hebben. Wat wij hebben, blijft bijzonder. Maar toen Jordan werd geboren, hield ik meteen net zoveel van haar.”

” Je gaat van verdachte naar ex-verdachte, maar eigenlijk ben je een slachtof­fer. ”
– Marjan Gorissen

Kun je het ooit écht afsluiten?
,,Ik ben minder voorzichtig, maar blijf altijd op mijn hoede. Vooral richting mijn dochter ben ik onredelijk beschermend.

Ik breng haar niet zomaar naar iedereen toe, slapen doet ze altijd thuis. Ik weet dat ik de wereld een kans moet geven en dat niet iedereen slecht is, alleen heb ik een slecht referentiekader.

Dit boek voelt wel als een soort afsluiting. Alles rond 1996 is lang iets negatiefs geweest, nu ga ik het inzetten voor iets moois.”

Wanneer ontstond het idee om het boek te schrijven?

,,Na de geboorte van Jordan. In de gevangenis schreef ik elke dag een brief aan mijn man, met alles wat ik had meegemaakt.

Die brieven mocht ik niet verzenden; nu zijn ze de basis voor het boek. Ik begon ermee om alles van me af te schrijven.”

,,Gaandeweg kwam ik erachter dat ik met mijn verhaal nuttige dingen kan doen. Veel mensen komen onterecht vast te zitten.

Als je naar huis mag, is er nagenoeg geen vangnet. Je gaat van verdachte naar ex-verdachte, maar eigenlijk ben je een slachtoffer. Voor die groep wil ik een degelijk vangnet maken.”

Lees ook  Bagagechaos Schiphol: koffers onder viaduct

Is het boek een aanklacht tegen justitie?
,,Het is geen haatboek. Ik wil niemand de grond in stampen of met mijn vinger wijzen. Ik wil laten zien waar het schuurt.

Met dit boek hoop ik in contact te komen met mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Om samen onze ervaringen en ideeën te delen met justitie, politie en de hulpverlening.”

,,Hoe keer je terug in de maatschappij? Hoe ga je om met de schadeclaim die je krijgt? Ik heb alles in twee jaar tijd opgemaakt aan verdovende middelen. Dat is mijn verantwoordelijkheid, maar het was misschien anders geweest met een vangnet.”

” Het is geen haatboek. Ik wil niemand de grond in stampen of met mijn vinger wijzen ”
– Marjan Gorissen

Heb je nog contact gehad met Trudy?
,,Ik weet dat je in je leven moet vergeven, dat het goed is voor jezelf. Maar die vrouw heeft zoveel mensen gekwetst en pijn gedaan. Ik vind haar een monster.”

,,Ik heb eerder dit jaar wel de ouders van Robin benaderd. Wat mij is overkomen, is verschrikkelijk. Maar ik ben niet het meest geschaad; ik heb mijn kindjes nog.

En al gaat het boek over mij, zij worden wél geconfronteerd met een boek waarin hun dochter voorkomt. Gelukkig hebben zij mij hun zegen gegeven.”

Wat vinden Jesse en je familie van het boek?
,,Ik heb nooit alles verteld, bang dat het te pijnlijk was. Ze schrokken zich na het lezen rot, maar zijn supertrots.

Jesse is al boeken aan het verkopen op zijn werk en wil straks mee naar lezingen. Hij is er altijd voor mij geweest, al was het voor hem niet altijd makkelijk. Mij zien knokken en lijden, dat heeft hem verdriet gedaan.”

,,Voor mij voelt dit boek als een opluchting. Niemand kan mijn verleden nog tegen me gebruiken; mijn verhaal is geen geheim meer.”

Niemand kan mijn verleden nog tegen me gebruiken; mijn verhaal is geen geheim meer

Marjan Gorissen
De verdwijning van Robin (18,99 euro) van Marjan Gorissen is online en in de boekhandel te koop. Peter R. de Vries heeft geholpen bij het uitbrengen van het boek en schreef een recensie voor de cover.

De zaak-Robin
– Op 24 april 1996 verdwijnt aan de Heusdenhoutsestraat in Breda de 3-jarige peuter Robin, nadat ze bij overbuurvrouw Trudy pannenkoeken heeft gegeten. Het kindje, zo zei Trudy, ging tussendoor naar huis om een portemonneetje te halen en kwam niet meer terug.
– Op een vuilstortplaats in Zevenbergen vindt de politie later Robins schoentje en een deel van haar voet.
– Er worden negen verdachten aangehouden: Trudy zelf en bekenden en familieleden van haar.
– De vrouw heeft belastende verklaringen over de anderen afgelegd. Daarnaast zijn er door de politie telefoongesprekken afgeluisterd. In de auto van Marjan wordt bloed gevonden; uiteindelijk blijkt dat niet van Robin te zijn.
– Marjan en haar man, en Trudy en haar ex-partner blijven langer vastzitten. Justitie ziet de vier als hoofdverdachten.
– Na maanden bekent Trudy dat zíj de 3-jarige kleuter door verstikking om het leven bracht en vervolgens in een kliko stopte. Robin zou iets gezegd hebben over haar overleden zoontje Nicky.
– De officier van justitie eist een levenslange gevangenisstraf. Uiteindelijk krijgt Trudy in hoger beroep 7 jaar cel.
– Marjan ontvangt via de rechter een schadeclaim van 70.000 gulden, ‘voor geleden leed en gederfde inkomsten’.

 

Let op: deze auto’s zijn niet geschikt voor nieuwe brandstof E10

Radeloze moeder: ‘Ons 9-jarige adoptiedochtertje bleek moordzuchtige vrouw met dwerggroei’