in

10 dagen was Luna in hun leven, nu komt er zelfs een rechtszaak over haar dood

In het huis van Chris en Marloes in het Brabantse Vught is een babykamertje. Er staat een wit wiegje, met een knuffelbeer erin. Er is een schap vol met flesjes babylotion. Maar het bedje bleef onbeslapen, de babylotion ongebruikt. Luna overleed een paar dagen na haar geboorte. Onnodig, zeggen haar ouders.

Toen baby Luna overleed, tien dagen nadat ze ter wereld kwam, beloofde Marloes haar dochtertje drie dingen.

Belofte één: ik zal goed voor je vader zorgen. Belofte twee: ik rust niet voor er gerechtigheid komt na wat jou is aangedaan. Belofte drie: ik zal proberen weer gelukkig te worden.

Voor geluk gemaakt
Want ooit waren Chris en Marloes gelukkig. Alsof ze er samen voor waren gemaakt. Toen ze elkaar ontmoetten in een kroeg in Den Bosch, bijvoorbeeld. Toen ze op hun eerste date uren wandelden en kletsten, onophoudelijk. Toen ze voor het eerst gingen samenwonen.

Toen ze trouwden – stralend op de foto’s, Marloes in een jurk, Chris strak in het pak. En toen ze zwanger was – Marloes met een buik ‘van heb ik jou daar’, helemaal klaar om een kindje te krijgen.

“Ik weet nog dat ik mezelf soms moest zeggen: dit is echt, we worden gewoon ouders”, zegt Chris vanuit hun woonkamer in Vught. Aan zijn voeten hun hond, naast hem zijn vrouw Marloes. Hij kijkt haar even aan. “We waren zó blij, hè.” Marloes knikt. Ja. Heel

Alles anders
Dat was bijna zes jaar geleden. Sindsdien is alles anders. Niets meer hetzelfde. Want hun baby, een piepklein meisje met de naam Luna, kwam ter wereld, maar overleed tien dagen later, op 11 maart 2014.

‘Ze huilde niet, bewoog amper. Maar de artsen bleven volhouden: ‘Jullie hebben een gezond kind gekregen’.

“Toen ze na de geboorte als een lappenpop op me werd gelegd, dacht ik al: dit is geen gezond kind”, vertelt Marloes. “Ze huilde niet, bewoog amper. Maar de artsen bleven volhouden: ‘Jullie hebben een gezond kind gekregen’. We wilden het zó graag geloven.”

Had ik iets kunnen doen?
Soms denkt ze: we hadden het moeten voelen. We hadden assertiever moeten zijn. “Maar je vertrouwt de doktoren.”

De zwangerschap was een pittige. Marloes hield vocht vast en verloor bloed. Bij 36 weken zwangerschap ontdekte de gynaecoloog dat er sprake was van placenta bilobata: een placenta die uit twee delen bestaat waardoor de bloedvaten anders kunnen lopen dan normaal.

Een riskante afwijking. Een speciale echo kan uitwijzen of er bloedvaten in of bij de vliezen lopen. Is dat zo, dan is er een kans dat er bij het breken van de baarmoedermond een bloedvat scheurt. Maar die echo werd niet gemaakt. “Eén echo”, zegt Chris. “Eén echo en ons kind had nog geleefd. Daar zijn we van

Afwijkende placenta
Op 26 februari 2014 begon het inleiden van de bevalling, na drie dagen was er nog steeds geen Luna. De arts brak de vliezen, vlak daarna begonnen de bloedingen weer. Luna’s hartje had het moeilijk. De arts-assistent riep de gynaecoloog erbij en stelde dat hij een afwijkend hartpatroon zag.

Pas toen de bevalling te lang duurde en Marloes uitgeput raakte, werd besloten om een keizersnede te doen. “Er was geen paniek bij de artsen. De sfeer was gemoedelijk.”

Maar bij het breken van de vliezen is zeer waarschijnlijk een bloedvat gescheurd. Iets dat weken eerder bij een controle volgens de ouders al bekend had kunnen zijn toen de artsen de afwijkende placenta.

Externe gynaecologen 
De onderzoeksredactie van RTL Nieuws maakte in 2016 een groot dossier over ziekenhuisdoden. Toen spraken we ook verschillende externe gynaecologen, die op anonieme basis (vanwege de gevoeligheid van het onderwerp) het dossier wilden beoordelen.

De artsen hebben onafhankelijk van elkaar bevestigd dat er cruciale fouten zijn gemaakt voor en tijdens de bevalling en dat deze niet duidelijk in de calamiteitenonderzoeken zijn benoemd.

LEES OOK!
Oma Monique Westenberg overleden

‘Extra echo had moeten worden gemaakt’
Zij stellen dat de gynaecoloog van het ziekenhuis al bij de ontdekking van de afwijkende placenta een extra echo had moeten maken om te kijken of deze risico’s zou geven. En toen de hartslag van Luna slecht was, had de gynaecoloog bovendien opnieuw een echo moeten maken.

Een spoedkeizersnede had het meisje waarschijnlijk kunnen redden. Het ziekenhuis zegt in een eigen onderzoek dat waarschijnlijk bij de keizersnede een bloedvat is gescheurd waardoor Luna veel bloed verloor. Die conclusie deugt volgens deze externe artsen niet.

De Inspectie Gezondheidszorg stelt dat het ziekenhuis alles correct heeft afgehandeld, zo kwam ook in 2016 naar buiten.

Woedend
Pas als Luna in een ander ziekenhuis wordt onderzocht na haar geboorte, blijkt dat haar hersenen dusdanig zijn aangetast, dat ze geen kwaliteit van leven zou hebben. Luna stierf in het grote bed van haar ouders, met haar vader haar linkerzijde en haar moeder aan haar rechterzijde. “En toen deed ik dus die drie beloftes”, vertelt Marloes.

Chris: “Vanaf het moment dat ze haar laatste adem uitblies, voeren we een strijd. We zijn woedend. En voelen ons machteloos.” Ze dagen tien artsen voor de tuchtrechter.

Keizersnede
Ze stapten naar een rechtsbijstandsverzekeraar die de zaak door een arts laat onderzoeken. Een onafhankelijk gynaecoloog concludeert in mei 2016 dat er verwijtbare fouten zijn gemaakt in het ziekenhuis. Een geplande keizersnede had de baby kunnen redden.

Het ziekenhuis zocht meerdere keren contact met Chris en Marloes. Maar de ouders hielden de boot af. “We hadden geen vertrouwen en waren bang weer te worden afgescheept met een onwaar verhaal. Als ze direct met welgemeende excuses waren gekomen en hun fouten hadden toegegeven, waren we het gesprek wel aangegaan. Maar we liepen eerst máánden tegen dichte deuren en hoge muren op. En nu zijn we bijna zes jaar

Weinig mensen over 
In die jaren is er veel gebeurd. Veel vrienden heeft het stel niet meer, en ook familieleden hebben met hen gebroken. “Kijk naar onze trouwfoto, en er staat nog maar één iemand op die we nog zien”, zegt Chris.

“Weet je wat het is?”, zegt hij, terwijl hij een slok thee neemt en naar buiten kijkt. “De mensen om ons heen wilden het fiksen. Ze willen je verdriet niet meer zien op een gegeven moment. Maar dat verdriet is elke dag, en ook elke nacht als ik wakker lig en naar het plafond staar, de realiteit.”

Ga door met je leven
‘Laat het los’. ‘Ga verder met je leven’. ‘Focus je op de positieve dingen’.

Marloes heeft het allemaal gehoord. “Ik kán het niet. Mijn kínd is doodgegaan en dat was niet nodig. Er moeten mensen toegeven dat er fouten zijn gemaakt, én mensen moeten leren van die fouten. Ik wil dat artsen hiernaar kijken en denken: dat moeten we in de toekomst anders doen.”

Daar komt bij dat Marloes al een paar keer na Luna’s geboorte een miskraam heeft gehad. Ook ivf-pogingen mochten niet baten. “We willen zo graag dat hier een kindje komt, en opgroeit”, zegt Marloes.

Even is ze stil. Dan: “Gek hè, als het allemaal anders was gelopen… Dan had hier een kleuter van bijna 6 in huis rondgerend, die thuis was gekomen met tekeningen en vriendjes en vriendinnetjes.”

Reactie ziekenhuis in 2016
Het Jeroen Bosch Ziekenhuis (JBZ) reageerde in 2016 bij RTL Nieuws op het verhaal van Luna’s ouders. Het noemt het overlijden van Luna ‘een intens tragische gebeurtenis die niemand heeft voorzien of gewild’. Ze geven toe dat ze het overlijden van Luna direct als calamiteit bij de inspectie hadden moeten melden.

Het JBZ erkent dat ze niet hebben onderzocht waarom er geen extra echo is gemaakt toen bekend werd dat Marloes een afwijkende placenta bleek te hebben. Dat er niet is ingegrepen toen het hartfilmpje van Luna langdurig slecht bleek, is volgens het ziekenhuis te verklaren met ‘dat er andere diagnoses waren die waarschijnlijker waren’.

LEES OOK!
Lichamen vermiste bemanningsleden kotter Urk gevonden

Het JBZ is ervan overtuigd dat ze ‘grondig onderzoek hebben gedaan’ naar de dood van Luna. Toch hebben ze wel maatregelen genomen. Zo krijgen medewerkers nu extra opleiding voor het beoordelen van hartfilmpjes. Het ziekenhuis zegt graag in gesprek te willen gaan met Luna’s ouders.

Liefdesmechanisme
Nu zitten Marloes en Chris met z’n tweeën – en hun hond – thuis. Werken lukt hen niet. Het enige positieve dat ze eruit hebben gehaald, tot nu toe, is dat ze samen sterk staan. “Het voelt alsof we op een wip-wap zitten”, zegt Marloes. “De ene keer zakt Chris naar beneden en haal ik hem weer omhoog, en een andere keer ben ik het die zakt en helpt Chris me.”

Chris: “Een mooi liefdesmechanisme.”

Maar toch: ze willen meer. “Die tweede belofte, hè”, glimlacht Marloes. “Gerechtigheid.” Tegen tien artsen hebben ze een tuchtzaak aangespannen bij het Regionaal Tuchtcollege. Het gaat om een anesthesioloog, een kinderarts en acht gynaecologen. Het komt niet vaak voor dat er zo veel artsen voor de tuchtrechter worden gedaagd.

“Voor een sorry is het te laat. Maar we willen dat hier aandacht aan wordt besteed, zodat artsen door het hele land leren van deze fouten. En ook dat ze inzien hoe belangrijk nazorg is na

Petitie
Daarom zijn de ouders ook een petitie gestart onder de naam Luna’s Stem. “Niet om met het vingertje te wijzen. We willen knokken voor meer transparantie in de zorg. Dat artsen ook gewoon toegeven dat ze een fout hebben gemaakt.”

Marloes geeft toe: ze ziet op tegen de uitspraak, die 28 november wordt gedaan door de tuchtrechter. “Stel ze stellen alle artsen in het gelijk… Ik ben dan bang dat de grond weer onder mijn voeten wegzakt.”

Maar, aan de andere kant: dan hebben ze wel álles gedaan. “Ik weet niet of ik de belofte dan ben nagekomen om voor gerechtigheid te zorgen, maar ik heb er wel voor gestreden.”

‘De mensen om ons heen wilden het fiksen. Ze willen je verdriet niet meer zien op een gegeven moment’.

Nooit meer zoals eerst
En die derde belofte? “Tja… Weer proberen gelukkig te worden”, zegt Chris. Marloes glimlacht. “Dat is de moeilijkste. Verreweg de moeilijkste.”

Chris: “Het wordt nooit meer zoals eerst. We blijven ouders zonder kind om voor te zorgen. Die pijn draag je mee. Maar we proberen nu wel iets positiefs te halen uit alle ellende, we proberen te voorkomen dat dit andere ouders ook overkomt.” Marloes: “Uit naam van Luna.” Haar naam betekent niet voor niets ‘maan’ in het Latijn.

Misschien, zo hopen Chris en Marloes, komt er straks na de uitspraak weer een beetje licht in hun

Jeroen Bosch Ziekenhuis over tuchtzaak
In een verklaring op de site gaat het JBZ in op de tuchtzaak.

De ouders van Luna hebben tegen tien van onze artsen een tuchtzaak aangespannen bij het Regionaal Tuchtcollege. Het gaat om 8 gynaecologen, een anesthesioloog en een kinderarts. Zij waren allen in meer of mindere mate betrokken bij de zorg rond de geboorte. Alle betrokkenen hebben zich ingezet om goede zorg te geven. Toch hebben ze het overlijden van Luna niet kunnen voorkomen.

De onderzoeken die zijn gedaan naar de oorzaak van het overlijden van Luna, geven hier geen uitsluitsel over. De geraadpleegde experts hebben uiteenlopende meningen hierover. Wij hopen dan ook dat de tuchtprocedure meer duidelijkheid geeft en dat deze moeilijke periode voor alle betrokkenen op een respectvolle wijze kan worden afgesloten.

Omdat de zaak nu bij het tuchtcollege ligt, doen wij verder geen mededelingen.

Lindsay (26) werd thuis ver kracht door haar Tinder-date: ‘Het ging helemaal mis’

Jonge vrouw verdwijnt spoorloos nadat ze met hond gaat joggen – 30 jaar later heeft politie een doorbraak